ซือหร่านไม่อยากพูดอะไรให้มากความ จึงมุ่งหน้าไปยังปากถ้ำ ตอนนี้สิ่งสำคัญเร่งด่วนที่สุดคือช่วยคนก่อน “ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปก่อน”
“พี่สาว ไปด้วยกันนะ!” เซี่ยช่านรีบตามซือหร่านขึ้นไป อยากเดินเคียงข้างเธอ
เงาร่างวูบไหว โจวหนั่วเฉินพลันปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา ขวางทางไว้พอดี
เซี่ยช่านเดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายจงใจใช้ร่างแยก “นายทำอะไรน่ะ?”
“ฉันรีบกว่า” โจวหนั่วเฉินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้เร่งฝีเท้า เพียงยืนขวางหน้าเขาไว้พอดี
“แล้วพี่สาวที่เดินนำอยู่ข้างหน้าล่ะ?”
นายรีบแล้วมาขวางฉันทำไม ไม่เดินไปข้างหน้าล่ะ?
“อ้อ” โจวหนั่วเฉินยังคงไม่รีบร้อน “เธอรีบกว่าฉันอีก”
เซี่ยช่าน: “……”
คนอื่น ๆ ถึงค่อยรู้ตัวแล้วตามมา
ทีมจิงอวิ๋นมองท่าทางของหัวหน้าทีมแล้ว……
เฮ้อ ขนาดหมาเห็นยังส่ายหน้า ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเป็นหมาหรอกนะ
เสิ่นอี้ไป๋พาหลินอวี่เหยียนขึ้นไปนั่งบนรถ แล้วหยิบเสื้อผ้าสะอาดบนรถให้เธอ
“อี้ไป๋ อยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม? ฉันกลัวมากเลย” หลินอวี่เหยียนออดอ้อน น้ำตาคลอจนแทบจะหยด
เสิ่นอี้ไป๋ปลอบเธอ “นี่เป็นภารกิจ ฉันไปไม่ได้ ที่นี่ปลอดภัยมาก เอาอย่างนี้ ฉันให้โจวฮ่าวกับเฉินเยว่คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ รอพวกเรากลับมา”
หลินอวี่เหยียนเผยสีหน้าอาลัยอาวรณ์ “ก็ได้ นายไปเถอะ ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ อย่าทำให้ภารกิจล่าช้าเพราะฉันเลย”
“ได้”
พูดจบ เสิ่นอี้ไป๋ก็หันหลังเดินจากไป สมาชิกคนอื่น ๆ ของทีมเจี่ยนตามเข้าไปในอุโมงค์หลบภัยด้วย
หลินอวี่เหยียน: “……”
ฉันเกลียดนายที่เป็นท่อนไม้จริง ๆ!
บนรถทหารยังมีทีมผู้มีพลังพิเศษระดับกลางอีกหนึ่งทีม รวมทั้งโจวฮ่าวกับเฉินเยว่จากทีมเจี่ยน พวกเขารออยู่ด้านนอกกับเหล่าทหาร เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันข้างในจะได้เข้าไปช่วยเหลือทันที