เวินเหยียนส่ายหน้าอย่างว่าง่าย
เจียงเหิงพยักหน้า “รู้แล้ว รีบไปพักเถอะ”
“คุณไม่โทษฉันเหรอ? ถ้าทำให้สองเขตขัดแย้งกันจะทำยังไง?” เวินเหยียงเอียงคอถาม
เจียงเหิงลุกขึ้น ใช้กระดาษในมือเคาะศีรษะหญิงสาวเบา ๆ
“จะโทษเธอเรื่องอะไร? เธอลงมือเพราะหลิวรุ่ยหาเรื่องแน่ ๆ ถ้าเธอไม่โต้กลับ ฉันต่างหากที่จะโกรธ เข้าใจไหม?”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ เวินเหยียน เขายังไม่มีคุณสมบัติพอจะส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวม”
ชายหนุ่มยกมือขึ้นบีบแก้มนุ่มนิ่มของหญิงสาว สายตาจับจ้องเธออย่างอ่อนโยน “เธอมีความสุขก็พอ เรื่องอื่นฉันจัดการเอง”
แววตาของเวินเหยียนไหววูบ “อืม เข้าใจแล้ว”
ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟาต่อ พลางมองเอกสารในมือ “รีบไปอาบน้ำเถอะ มีแบบแปลนที่เชื่อมต่อกระสุนให้สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างอยู่ เดี๋ยวมาดูหน่อย”
เวินเหยียน: “...พี่ชาย โชคดีนะที่ฉันไม่ใช่ลูกน้องโดยตรงของพี่”
“ทำไม?” เจียงเหิงไม่เงยหน้า
“ฮ่า ๆ กลางวันรับประกันว่าไม่ให้พัก กลางคืนก็ไม่รับประกันว่าจะได้พักเหมือนกัน”
เจียงเหิงเหลือบมองเธอ “ชิ อยู่กับฉันก็ต้องเตรียมใจไว้แบบนี้แหละ ทำต่อไปให้ดี”
……
ณ วิลล่าจิงอวิ๋น ซือหร่านกับเย่ซูเหยาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ทุกคนฟัง
“ตระกูลเวินไปเข้ากับเขตตะวันตกแล้ว น้องชายของเวินเหยียนถูกตามใจจนไม่เห็นหัวใคร เจียงเหิงกลุ้มกับเรื่องนี้มานาน”
โจวหนั่วเฉินอธิบาย
ก่อนวันสิ้นโลก ตระกูลเวินก็ไม่ใช่ตระกูลใหญ่โตอะไรอยู่แล้ว หลังคุณปู่เวินเสียชีวิต ตระกูลก็ยิ่งตกต่ำลง