หยุนเช่อเงยหน้ามองเธอ แววตาของซ่างกวนเยว่จดจ่อและอ่อนโยน
“ซ่างกวนเยว่ ฉันอยากเชื่อใจเธอ เธอพอจะ...ยืนอยู่ข้างฉันบ้างเป็นบางครั้งได้ไหม?”
ซ่างกวนเยว่ยังคงทายาให้เขา “เราไม่ได้เป็นศัตรูกันอยู่แล้ว อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ใช่”
“ฉันหมายถึง...เหมือนตอนกลางวันวันนี้ เธอจะปกป้องฉัน...”
ซ่างกวนเยว่เก็บยา “หยุนเช่อ ตอนนั้นฝั่งตรงข้ามมีตั้งสิบกว่าคน แต่นายก็พุ่งเข้าไปตรง ๆ โชคดีที่พวกนายไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?”
หยุนเช่อก้มหน้า น้ำเสียงฟังดูน้อยใจอยู่บ้าง “แต่พวกนั้นพูดถึงเธอนะ”
ซ่างกวนเยว่ถอนหายใจ “ฉันรู้ แต่มีวิธีแก้ปัญหาตั้งเยอะ ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเสี่ยง เข้าใจไหม?”
“ซ่างกวนเยว่!”
หยุนเช่อหันมามองเธอ จู่ ๆ ก็ทำท่าราวกับถูกน้อยใจอย่างหนัก
“เธอต่างหากที่ไม่เข้าใจ ถ้าเข้าใจ ก็ควรเป็นห่วงฉัน ไม่ใช่มาพูดว่าฉันแบบนี้...”
ซ่างกวนเยว่ชะงัก มองชายที่เพิ่งทายาเสร็จ ดวงตาของเขาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ
หยุนเช่อหันหน้าหนี กระพริบตาถี่ ๆ เพื่อกลั้นความน้อยใจเอาไว้ ไม่ให้ซ่างกวนเยว่เห็น
เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด สำหรับเขาแล้วเธอสำคัญมาก เป็นคนเดียวที่เขากล้าเชื่อใจ
มือหนึ่งสัมผัสเส้นผมสั้นนุ่มของเขา ซ่างกวนเยว่โน้มตัวลงเล็กน้อย มองคนที่นั่งอยู่บนเตียง “เอาละ ขอบใจที่ปกป้องฉัน อยากกินบะหมี่ไหม? ฉันทำให้กิน”
หยุนเช่อเอาศีรษะถูฝ่ามือของซ่างกวนเยว่เบา ๆ “อยาก”
เห็นเขาทำท่าเหมือนปลอบง่ายเหลือเกิน ซ่างกวนเยว่ก็หัวเราะเบา ๆ “รออยู่ตรงนี้”
“ฉันไปด้วย!”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทีมจิงอวิ๋น หยุนเช่อ เจียงเหิง และเวินเหยียน ต่างมาถึงหน้าฐานที่มั่นแล้ว