แซ่หลิวเหรอ?
ซือหร่านกับคนอื่น ๆ สบตากัน พวกเธอจำได้ว่าฝ่ายตระกูลไป๋เหมือนจะมีตระกูลหนึ่งแซ่หลิว ดูท่าคนคนนี้จะมีภูมิหลังไม่ธรรมดา
“ฉันไปหาเรื่องงั้นเหรอ? เขาต่างหากที่ลงมือก่อน!”
หลิวรุ่ยรู้สึกเหมือนถูกทำร้ายจนบาดเจ็บภายใน เขาชี้หยุนเช่อ แต่ไม่กล้าด่ากราดออกมา
พวกเธอขวางหยุนเช่อกับเฉินอี้ไว้ ก็แค่ไม่อยากให้ทั้งคู่บาดเจ็บ ไม่ได้คิดว่าพวกเขาทำผิด
ซ่างกวนเยว่ยืนขวางหน้าหยุนเช่อ น้ำเสียงเย็นชา “ใครเป็นคนหาเรื่องก่อนก็รู้อยู่แก่ใจ ทำไมเขาถึงต้องตีคุณ ไม่ไปตีคนอื่นล่ะ?”
หยุนเช่อเหลือบมองคนกลุ่มหนึ่งที่นอนร้องครางอยู่บนพื้น ก่อนจะมองซ่างกวนเยว่ที่ยืนปกป้องเขาอยู่ตรงหน้า
มุมปากชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกพองโตประหลาดผุดขึ้นในใจ การได้รับความเอ็นดูแบบนี้มันรู้สึกดีชะมัด
“ฉันไปหาเรื่องอะไร? ฉันมาหาคู่หมั้นของฉันไม่ได้หรือไง?”
หลิวรุ่ยมองเวินเหยียนด้วยสายตาน่าขยะแขยง
ซือหร่านกับคนอื่น ๆ ไม่รู้เรื่องราวเบื้องลึก จึงพูดอะไรไม่ได้ แต่ก็คิดจริง ๆ ว่าหมอนี่โดนอัดเบาไปด้วยซ้ำ
“หลิวรุ่ย ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเวินแล้ว ถ้าพวกเขาอยากประจบตระกูลหลิว ก็ให้ไอ้โง่เวินจวิ้นเฉินแต่งงานกับนายเองสิ”
หลิวรุ่ยถุยน้ำลาย พอดีเจียงเหิงที่ปกป้องเธออยู่เสมอไม่อยู่ เขาจึงมั่นใจเต็มที่
“อย่าคิดว่าแค่เกาะตระกูลเจียงแล้วพวกเขาจะปกป้องเธอไปได้ตลอด ไอ้ขยะไร้พลังพิเศษอย่างเธอ สู้มาอยู่กับฉันไม่ได้หรอก ฉันยอมแต่งกับเธอ ก็นับว่าบุญหัวแล้ว!”
ซือหร่านทนไม่ไหวแล้ว ตั้งใจออกมาเดินเล่นอย่างมีความสุขแท้ ๆ พอพ้นประตูก็มีคนเอาขี้มาปาใส่