ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร
ในเมื่อจะไปเมืองใต้ดิน ทุกคนก็ไม่เสียเวลาอยู่ในฐานนานนัก พักผ่อนกันสองชั่วโมง กินมื้อกลางวันเรียบร้อยแล้วก็ออกเดินทางต่อ
“หัวหน้าทีมเสิ่น สนใจมาร่วมกับเขตชางอวิ๋นไหม?”
ระหว่างที่คนทั้งสองทีมเดินออกไป โจวหนั่วเฉินก็ถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
ซูมู่ใจหายวาบ รีบหันมองไปรอบ ๆ
ยังไม่ทันออกจากฐานแท้ ๆ โจวหนั่วเฉินก็กล้าชักชวนคนของอีกฝ่ายกันโต้ง ๆ แล้วหรือ?
เสิ่นอี้ไป๋ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แต่เพียงวินาทีเดียวก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม “ไม่ล่ะ ผมแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ”
“แล้วแต่คุณ ถ้าทนไหวก็เชิญ”
โจวหนั่วเฉินไม่ได้พูดให้ชัดเจน บ่อยครั้งการปล่อยให้คนมีพื้นที่จินตนาการ จะทำลายกำแพงในใจได้ง่ายกว่า
ทุกคนในทีมเจี่ยนรู้ดีว่าโจวหนั่วเฉินหมายถึงอะไร
แม้พวกเขาจะเป็นผู้มีพลังพิเศษ แต่การกดขี่สารพัดอย่างในฐานชางซงก็ไม่เคยหยุดลง
ทีมผู้มีพลังพิเศษยังพอว่า แต่ผู้มีพลังพิเศษที่รัฐบาลว่าจ้างแทบจะเรียกได้ว่ากร่างไปทั่ว เพียงแต่พวกเขาไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน จึงยากจะเข้าใจความรู้สึกของคนเหล่านั้นอย่างแท้จริง
ซูมู่ย่อมเข้าข้างเขตชางอวิ๋น ตอนนี้ผู้มีพลังพิเศษของทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้แยกขาดจากกันชัดเจน จึงเป็นช่วงเวลาดีที่จะดึงเสิ่นอี้ไป๋มาเข้าพวก
แต่...
เจ้าท่อนไม้นี่คงไม่ทิ้งหลินอวี่เหยียนไปหรอกมั้ง
ทันทีที่หลินเฟิงได้ยินข่าวว่าทีมเจี่ยนกลับมา ก็รีบส่งคนไปเชิญพวกเขา
แต่กลับไม่เจอตัว ได้ข่าวว่าออกไปกับทีมจิงอวิ๋นอีกแล้ว แถมไม่มีใครรู้ด้วยว่าไปทำอะไร
หลินเฟิงอาละวาดอยู่ในฐานยกใหญ่
โจวหนั่วเฉินคนนี้ ดูท่าจะตั้งใจเป็นศัตรูกับเขาจริง ๆ