เมื่อในที่สุดก็เริ่มมีแสงสว่าง พวกเธอก็บังเอิญเจอกลุ่มคนที่กำลังเดินออกไป
แม้ไม่ได้สบตากัน ก็ยังดูออกว่ามีผู้มีพลังพิเศษ 3 คนพาคนธรรมดา 20 คนไปด้วย
“พวกเขาออกไปหาเสบียงเหรอ? พาคนธรรมดาไปตั้งเยอะ?” ซูมู่ขนลุกขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“เอ่อ...” ฉินไห่เต๋อพูดเสียงเบา “อืม ปกติถ้าออกไปก็คือได้รับงานเก็บเสบียงมา แล้วก็เลือกคนธรรมดาไปเป็นทีมได้”
พูดว่าไปเป็นทีมก็จริง แต่ความจริงคงเอาไว้กันซอมบี้หรือใช้เป็นเหยื่อล่อ
ส่วนคนธรรมดา 3 คนที่กลับมาพร้อมพวกเขา ต่างเดินตามฉินไห่เต๋อติด ๆ ตลอดเวลา สีหน้าก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไร แถมยังดูดีใจที่รอดตัวมาได้เสียด้วยซ้ำ
“คนธรรมดาในเขตนอกอยู่กันลำบากมาก แทบทุกคนอยากให้ผู้มีพลังพิเศษเลือกเข้าไปอยู่เขตใน ถ้าถูกเลือกให้ออกไปทำภารกิจ แล้วกลับมาได้ ก็จะอยู่ในการดูแลของผู้มีพลังพิเศษที่ออกไปด้วยกัน”
ฉินไห่เต๋ออธิบาย
ทุกคนเข้าใจแล้ว แต่ถึงกับยอมออกไปสู้กับซอมบี้ด้วย แสดงว่าคนในเขตนอกต้องอยู่กันแย่ขนาดไหน
ยิ่งเดินเข้าไปด้านใน แสงไฟก็ยิ่งสว่างขึ้นบ้าง แต่ก็ยังค่อนข้างมืดสลัว เสียงอึกทึกวุ่นวายรอบด้านทำให้บรรยากาศอึดอัดกดดัน
ซ่งเหยาซิงรู้สึกกระวนกระวายมาก น้องสาวของเธอไม่ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา จะอยู่ข้างในนี้ไหมนะ?
ถ้าเมืองใต้ดินดูแคลนคนธรรมดาถึงขนาดนั้นจริง ๆ แล้วน้องสาวของเธอ...
เดินต่อไปอีกราวสิบกว่าเมตร ในที่สุดทุกคนก็มองเห็นสภาพด้านในชัดเจน
ภาพตรงหน้าหนักหนากว่าที่จินตนาการไว้...จนแทบไม่รู้จะบรรยายยังไง