“ซือหร่าน เธอรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาซ่อนอยู่ตรงนี้?” ซางเหอถามอย่างสงสัย
โจวหนั่วเฉินมองเธอ แม้แต่เขายังคิดว่า ต่อให้มีคนรอดออกมาบ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็คงไม่รอด
“ต้องขอบคุณคำเตือนของซางเหมียน” ซือหร่านไม่ได้คิดเอาความดีความชอบ
“ฉันเหรอ?” ซางเหมียนงงงัน เธอไปเตือนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
“ใช่ เธอบอกว่าที่นี่ไม่มีค้างคาว ฉันเลยสังเกตพวกซอมบี้ พวกมันยืนได้ทุกตัว ยกเว้นตัวแรกที่เราเจอซึ่งคลานอยู่”
“แสดงว่าพวกเขาน่าจะถูกเพื่อนร่วมกลุ่มกัด พวกมันจึงมีประสาทสัมผัสในความมืดไม่ดีเท่าค้างคาว โอกาสที่คนที่เหลือจะรอดก็ย่อมสูงขึ้น”
หลู่อวี่พยักหน้า มองซือหร่านด้วยความซาบซึ้ง “เฮ้อ พวกเราถูกฝังอยู่ใต้กองเสบียง ถ้าเธอไม่ตั้งใจตามมาช่วย พวกเราคงหูหนวกตาบอด ไม่แน่ว่าวันนี้อาจต้องมาตายอยู่ที่นี่จริง ๆ”
ซือหร่านยิ้มหวาน เดินไปข้างโจวหนั่วเฉินแล้วพยักหน้า “เรื่องเล็กน้อยน่า”
หลู่อวี่เข้าใจทันที บุญคุณครั้งนี้ต้องนับรวมเป็นของทีมจิงอวิ๋น
สายตาของโจวหนั่วเฉินมักถูกเธอดึงดูดเสมอ ทุกอิริยาบถ ทุกสีหน้าและรอยยิ้ม ต่อให้รักแล้วไม่ได้ครอบครอง เขาก็ห้ามตัวเองไม่ได้ แถมยังเต็มใจยินดีกับมัน
เมื่อรู้สึกถึงสายตา ซือหร่านก็เงยหน้าขึ้น โจวหนั่วเฉินอยากเบือนสายตาหนี แต่ดวงตากลับไม่ยอมฟังคำสั่ง
ระหว่างที่ทุกคนกำลังพักฟื้น ซือหร่านคลำทางในความมืดแล้วกวักนิ้วเรียกเขาเบา ๆ ท่าทางเหมือนกำลังหยอกลูกหมาไม่มีผิด
โจวหนั่วเฉินขยับเข้าไปหาเธอตามสัญชาตญาณ เอียงหูไปใกล้ริมฝีปากของเธอ
ซือหร่านกระซิบเสียงแผ่ว สายลมพัดถ้อยคำหนึ่งมาแตะหูเขา