เมื่อเห็นกู้หมิงไม่กอดเธอแล้ว เย่ซูเหยาก็เตรียมรีบลุกขึ้น
ถ้ายังนั่งอยู่บนตัวเขาต่อ เธอกลัวกู้หมิงจะพูดน้ำหนักของเธอออกมา
「อย่าขยับ」ฝ่ามือกู้หมิงกระชับเล็กน้อย รั้งเอวเธอไว้แน่น มืออีกข้างแตะลงบนฝ่ามือที่เธอถือแก่นคริสตัล ก่อนจะกุมมือหญิงสาวไว้อย่างแผ่วเบา
เมื่อสัมผัสได้ว่ากู้หมิงกำลังดูดซับพลัง เย่ซูเหยาก็ไม่กล้าขยับซี้ซั้ว ได้แต่รออย่างว่าง่าย
แม้จะรู้สึกว่าเวลาผ่านไปนานมาก แต่ในที่สุดก็จบลง เย่ซูเหยาพยุงไหล่กู้หมิงแล้วลุกขึ้นยืนทันที
「ฉันไม่มีแรงแล้ว ช่วยดึงหน่อย」
กู้หมิงเอื้อมมือหยิบแว่นข้างตัวมาสวม น้ำเสียงยังคงเป็นปกติเหมือนทุกที ทั้งสุขุมและอ่อนโยน
「เมื่อกี้นาย…」
เย่ซูเหยาอยากจะพูดว่า เมื่อกี้ตอนกอดฉันทำไมนายไม่เห็นบอกว่าไม่มีแรงล่ะ?
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอกลับรู้สึกกระดากเกินกว่าจะเอ่ยออกมา ได้แต่ยอมรับชะตากรรม ยื่นมือข้างหนึ่งไปหาเขา
กู้หมิงจับมือหญิงสาวแล้วอาศัยแรงพยุงตัวลุกขึ้น มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี
「เมื่อกี้…เสียงหัวใจคุณดังจนผมหนวกหู」
เย่ซูเหยาเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
พูดอะไรของเขาเนี่ย!?
ก็ไม่ใช่เธอที่เป็นฝ่ายกอดเขาสักหน่อย! นี่มันใส่ร้ายกันชัด ๆ!
「นายเนี่ย…」
เย่ซูเหยายังไม่ทันได้ด่า มือก็ถูกกู้หมิงจับไว้อีกครั้ง เขาจูงเธอมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของถนน
「ปล่อยนะ!」
「กลัวความมืด」
「โกหก! นายกลัวความมืดตั้งแต่เมื่อไหร่?」
「เมื่อกี้」
「คิดว่าฉันเชื่อหรือไง?」
「เด็กดี ช่วยผมหน่อย」
……
ซือหร่านกับอีกสามคนไล่ตามซอมบี้ หวังว่าจะพบศาสตราจารย์หลู แต่ยิ่งวิ่งก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ซอมบี้ตัวนี้คิดจะพาพวกเขาไปที่ไหนกันแน่?