โจวหนั่วเฉินพูดปนคำจริงกับคำโกหก ไล่ชี้จุดพิรุธของพวกเขาทีละคน
ยามคนเราตื่นตระหนก มักลืมสภาพแวดล้อมรอบตัวได้ง่าย ยิ่งตอนลงมือฆ่าคนยิ่งไม่ต้องพูดถึง
คำพูดของโจวหนั่วเฉินถูกหรือไม่ ภายใต้แรงกดดันเช่นนี้ พวกเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นเผลอเผยพิรุธเล็กน้อยแบบนี้ออกมาหรือเปล่า ต่อให้โต้แย้ง ก็ฟังดูไร้น้ำหนัก
จุดที่แยบยลคือคนรับใช้แต่ละคนไม่รู้พิรุธของคนอื่น ส่วนโจวหนั่วเฉินก็พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
ดังนั้นในใจทุกคนจึงคิดไปแล้วว่าแผนของพวกเขามีช่องโหว่เต็มไปหมด เหลือแค่รอให้คนที่ทนแรงกดดันไม่ไหวโผล่ออกมา…
“ในเมื่อยอมรับแล้ว ดี งั้นก็ฆ่าให้หมด”
ซือหร่านรวบรวมสายฟ้าขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปหาพวกเขาทีละก้าว…
คนกลุ่มนั้นหน้าซีดเผือด กอดกันแน่น รอความตายมาเยือน
“เดี๋ยวก่อน!”
จู่ ๆ เด็กสาวคนหนึ่งก็ส่งเสียงขึ้น เธอค่อย ๆ เดินออกมาจากฝูงชน สีหน้าเด็ดเดี่ยว “ฉันเป็นคนทำทั้งหมด พวกเขาสมควรถูกฆ่า สมควรตายแล้ว”
“เธอคนเดียว…มีฝีมือขนาดนี้เชียวหรือ?”
ซือหร่านจ้องเธอ เด็กสาวที่พวกเขาคาดเดาว่าเป็นผู้มีพลังพิเศษ นามว่าเจี่ยงลี่ สายฟ้าในมือยังคงลุกวาบไม่ลดลงแม้แต่น้อย
“พอเป็นผู้มีพลังพิเศษแล้วก็คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนธรรมดาหรือไง? พวกสารเลวนั่นเคยทำเรื่องเลวทรามอะไรไว้บ้าง? ฆ่าคนโง่ ๆ พวกนั้นเสียยังดีกว่า”
ดวงตาของเจี่ยงลี่เต็มไปด้วยความดูแคลน ดูเหมือนเธอจะเป็นปรปักษ์กับผู้มีพลังพิเศษทุกคน
“ศัตรูของเธอมีมากถึงขั้นต้องฆ่าผู้มีพลังพิเศษเป็นสิบคนเลยหรือ?” ซ่างกวนเยว่จ้องเจี่ยงลี่ พลางถาม