หลังโขดหินก้อนใหญ่ ซูมู่กับเสิ่นอี้ไป๋ซ่อนตัวอยู่ในความมืด เสิ่นอี้ไป๋ปล่อยพลังรบกวนจิต ปกปิดร่องรอยของทั้งคู่ไว้
ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นฟ่านป๋อหมิง หัวหน้าฐาน ด้านหลังเขามีหม่าเจี๋ยกับถังรุ่ยเฉียงจากทีมไร้นาม รวมถึงฟ่านอวิ๋นที่ดูทึ่ม ๆ
เสิ่นอี้ไป๋หรี่ตาลง พวกเขากำลังจะไปทำอะไรกัน?
ซูมู่ชะโงกหน้าแอบมอง เธอไม่เคยเจอฟ่านป๋อหมิงกับฟ่านอวิ๋นมาก่อน รู้แค่ว่าหม่าเจี๋ยกับถังรุ่ยเฉียงเป็นผู้มีพลังพิเศษที่ดูดซับแก่นคริสตัลซอมบี้บนเวทีประลอง
“ไปกันเถอะ รอเสี่ยวอวิ๋นแข็งแกร่งขึ้นอีกหน่อย เราก็ลงมือได้แล้ว” เสียงของฟ่านป๋อหมิงดังขึ้น
เขาตบไหล่ฟ่านอวิ๋นเบา ๆ แต่อีกฝ่ายไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ยืนนิ่งอย่างว่าง่าย
หม่าเจี๋ยสร้างเถาวัลย์โอบก้อนหินใหญ่แล้วเคลื่อนมันออกไป ก่อนยื่นมือผลักกำแพงดินที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง
“ที่แท้ทางออกอยู่ตรงนี้นี่เอง” ซูมู่กระซิบเสียงเบา
ทั้งสี่คนเดินผ่านประตูดินเข้าไป หม่าเจี๋ยใช้เถาวัลย์เลื่อนก้อนหินกลับมาปิดที่เดิม ถ้าเดาไม่ผิด พวกเขาคงออกไปข้างนอกแล้ว
เสิ่นอี้ไป๋กับซูมู่ออกมาจากหลังโขดหิน ยืนอยู่หน้าก้อนหินที่เพิ่งถูกขยับ
“พวกเขาออกไปทำอะไรดึก ๆ แบบนี้?” ซูมู่ถามอย่างสงสัย
เสิ่นอี้ไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันเคยเห็นฟ่านอวิ๋นคนนั้นในห้องทดลอง เขาแข็งแกร่งมาก แต่ก็แปลกไม่น้อย ดูท่าที่โจวหนั่วเฉินพูดคงถูก พวกเขาคอยช่วยให้เขาเพิ่มระดับมาตลอด”
“งั้น... เราจะตามไปไหม?”
ซูมู่เริ่มอยู่ไม่สุข เธอรู้สึกว่าพวกเขากำลังจะค้นพบเรื่องใหญ่เข้าแล้ว
“ตามไป เมื่อกี้เขาพูดว่าจะลงมือ มีโอกาสสูงว่าจะเกี่ยวข้องกับพวกเรา”