“หัวหน้าทีมฉือ พลังน้ำแข็งของคุณเก่งมากเลยนะ บังเอิญจัง รองหัวหน้าทีมของเราก็ใช้พลังน้ำแข็งเหมือนกัน เขาอยากประลองกับคุณสักหน่อย!”
เย่ซูเหยาเอ่ยขึ้น ก่อนหันไปขยิบตาให้กู้หมิง
กู้หมิงลุกขึ้น แววตาหลังแว่นกรอบทองคมกริบ น้ำเสียงห่างเหิน
“ใช่ ก่อนหน้านี้ตอนประลองบนเวทีไม่มีโอกาส ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่า... คุณมีดีอะไร?”
สมาชิกทีมจิงอวิ๋นหลายคนมองหน้ากันไปมา ทำไมถึงได้กลิ่นดินปืนแบบนี้นะ?
ฉือเยี่ยนมองเย่ซูเหยา ก่อนหันไปหากู้หมิง “ตอนนี้เลยเหรอ?”
เย่ซูเหยาพยักหน้ารัว “ใช่แล้ว รองหัวหน้าทีมของเราอยากรู้ว่าความสามารถของคุณดีขนาดไหน ถึงได้มีชื่อเสียงในฐานที่มั่น เขาจะได้เรียนรู้จากคุณไง”
โจวหนั่วเฉินหัวเราะเบา ๆ แล้วส่งสายตาเห็นใจให้กู้หมิง
“ตอนนี้ไม่ได้หรือไง?” กู้หมิงเลือกจะไม่สนใจ แล้วพูดต่อ “หรือว่ากลัวแล้ว?”
สีหน้าฉือเยี่ยนไม่เปลี่ยน “ได้ งั้นทางนี้...”
“พวกเราจัดการกันเองได้ วันนี้แค่มาดูเรื่องกินอยู่ จะได้หาทางกันถูก” สวี่จื่อโม่รีบรับคำ
ในเมื่อพาคนมาส่งให้แล้ว ฉือเยี่ยนก็ไม่จำเป็นต้องอยู่เฝ้าที่นี่
“ไปกันเถอะ”
พูดจบ ทั้งสามคนก็ออกไป
ตอนเดินผ่านพวกคนรับใช้ กู้หมิงเปิดใช้พลังจิต แล้วเบี่ยงหน้าเล็กน้อยพร้อมส่ายหน้าให้โจวหนั่วเฉิน
ภายในคฤหาสน์ คนรับใช้กลุ่มหนึ่งยืนเบียดกันอย่างหวาดกลัว ได้แต่ก้มหน้าแล้วเหลือบตามองพวกเขา
ซ่งเหยาซีอยากปลอบพวกเขา แต่ก็ไม่อาจทำให้แผนของทุกคนเสียไป
“คุณหมอซ่ง ทำไมคุณถึงอยู่พวกเดียวกับผู้มีพลังพิเศษล่ะ?” ชายคนหนึ่งจำซ่งเหยาซีได้
“พวกนั้นไม่มีใครเป็นคนดีเลย ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ?”