อารมณ์ของซือหร่านดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด……
ซ่างกวนเยว่สังเกตเห็นอารมณ์ของซือหร่านได้อย่างว่องไว จึงถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “หร่านหร่าน พวกเราพอรู้เรื่องที่พวกเธอเจอในภาพลวงตาแล้ว แต่เซี่ยช่านรู้ได้ยังไงว่าเธอ……”
ซ่างกวนเยว่ยังพูดไม่ทันจบก็หยุดไว้ได้ทัน แล้วเหลือบมองซูมู่
ซูมู่เคี้ยวถั่วปากอ้าพลางสบตากับเธอ: เคี้ยวแจบ ๆ เคี้ยวแจบ ๆ เคี้ยวแจบ ๆ
ซือหร่านยิ้มอย่างไม่ถือสา
“เขารู้ได้ยังไงว่าฉันมีมิติส่วนตัวน่ะเหรอ? ตอนนั้นแค่เอาชีวิตรอดได้ก็พอแล้ว ใครจะไปคิดเรื่องปกปิดหรือไม่ปกปิดกันล่ะ ถึงฉันจะมีข้ออ้างช่วยบังหน้า แต่ก็หลอกได้แค่เด็กเท่านั้น”
ไม่มีทางซ่อนมิติส่วนตัวไปได้ตลอดหรอก ตอนนี้ซือหร่านมีทั้งพลังและพรรคพวก แถมเพิ่งผ่านความเป็นความตายมา เธอจึงอยากใช้ชีวิตตามใจตัวเองมากกว่า
ซูมู่: เคี้ยวแจบ ๆ เคี้ยวแจบ ๆ เคี้ยวแจบ ๆ……หืม!?
“ให้ตายสิ เธอก็มีมิติส่วนตัวด้วยเหรอ? จริงหรือเปล่า? ใหญ่หรือเล็ก? กลมหรือเหลี่ยม?”
ทั้งสามคนหลุดหัวเราะ ซูมู่ทำตัวเหมือนหมาฮัสกีไม่มีผิด
“แล้วเธอไม่เคยสงสัยเลยเหรอว่าเซี่ยช่านชอบเธอ?”
อย่างไรซ่างกวนเยว่ก็อายุ 25 แล้ว เซี่ยช่านมาหาทุกวันตลอดช่วงหลายวันนี้ เด็กหนุ่มอายุ 20 จะซ่อนอะไรไว้ได้ล่ะ?
ก็แค่อาศัยพลังพิเศษสายฟ้ามาหาโอกาสใกล้ชิดซือหร่านเท่านั้น
“ฉันก็คิดแบบนั้น” เย่ซูเหยาเห็นด้วย แล้วทำตาเป็นประกายเลียนแบบอย่างจริงจังว่า “พี่สาวคะ~ ขอให้พี่สาวเอ็นดูหนูหน่อย~”
ซือหร่านขนลุกซู่ ยิ้มจนกัดฟันกรอด “เย่ซูเหยา! ยึดแท็บเล็ตแล้ว ดูละครให้น้อยลงหน่อย!”
ซือหร่านกุมขมับ ทั้งที่เธอกับเซี่ยช่านคุยกันตามปกติแท้ ๆ
นอกจากครั้งที่เพิ่มระดับพลังแล้ว ทั้งคู่ก็ไม่เคยอยู่ด้วยกันตามลำพัง เซี่ยช่านก็ไม่เคยแสดงท่าทีเป็นอย่างอื่น อีกทั้งเขาเรียกคนที่สนิทด้วยว่าพี่สาวกันหมด