เซี่ยช่านรู้ว่าโจวหนั่วเฉินไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่อง แต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองขึ้นมาถึงระดับ 3 แล้ว ก็ยังหลบกระบวนท่าของอีกฝ่ายไม่พ้น
เห็นได้ชัดว่าฝีมือของเขาลึกล้ำจนยากหยั่งถึง
“ฉันพูดก็ได้”
ถึงจะถูกข่มขู่ แต่เซี่ยช่านก็รู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด หากไม่ประมาทจนถูกล่อลวงถึงสองครั้งติด ก็คงไม่ทำให้ซือหร่านต้องตกอยู่ในอันตรายไปด้วย
ทั้งที่ซือหร่านแค่ช่วยคน แต่กลับถูกเขาพัวพันจนต้องเข้าไปติดอยู่ในภาพลวงตา และต่อกรกับซอมบี้นับร้อยนับพันด้วยตัวคนเดียว
คนหนึ่งเป็นตายร้ายดียังไม่รู้ ส่วนอีกคนยังแข็งแรงดี อย่าว่าแต่เพื่อนร่วมทีมของเธอเลย แม้แต่เซี่ยช่านเองก็ยังรู้สึกว่าเขาสมควรตาย
เซี่ยช่านถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริง แต่มีบางเรื่องที่เขาไม่อยากพูด จึงเลือกเล่าเฉพาะใจความสำคัญ
“ฉันกลับไปตอนเป็นเด็ก ไม่มีความทรงจำ ไม่มีพลังพิเศษ เธอพาฉันหาทางออก ข้างในมีซอมบี้เต็มไปหมด พวกเราสู้ไม่ไหว เธอ... เธอถูกกัดเพื่อช่วยฉัน”
พอพูดถึงตรงนี้ เซี่ยช่านก็เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้ ถึงกับต้องให้ผู้หญิงคนหนึ่งปกป้อง
แต่ความรู้สึกหลอกกันไม่ได้ วินาทีนั้น... เขาจะไม่มีวันลืม
โจวหนั่วเฉินเหลือบมองหญิงสาวที่ยังหลับใหล “แต่บนตัวเธอไม่มีบาดแผล”
“ใช่” เซี่ยช่านเองก็สงสัย
“ตอนออกมาฉันตรวจดูแล้ว แผลหายไป แต่ตอนอยู่ในภาพลวงตา เธอถูกกัดจริง ๆ”
“อ้อ แล้วตอนท้ายที่พวกเรากำลังจะติดอยู่ข้างในจนตาย เธอดูดซับหินก้อนหนึ่งเข้าไป หน้าตาคล้ายมาก คล้ายกับก้อนที่พวกคุณโยนเล่นกันในโรงพยาบาล แต่สีไม่เหมือนกัน”