ทั้งสองเก็บข้าวของเสร็จก็ขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าออกไป
วันนี้อากาศเลวร้ายลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังชวนให้อึดอัด ดูท่าโลกใบนี้คงเริ่มพังทลายแล้ว
ซือหร่านขี่ไปตามทิศทางที่สัมผัสได้ก่อนหน้านี้ ทันทีที่เข้าไปในป่าก็เร่งความเร็วทันที เธอไม่อยากเปลืองพลังพิเศษไปจัดการพวกปลายแถวพวกนี้
ยิ่งเข้าใกล้ส่วนลึกของป่า ความรู้สึกกดดันก็ยิ่งทวีขึ้น ซอมบี้ระดับสองสายความเร็วสามตัวเข้ามาขวางทางพวกเขาไว้ทันที
“กอดฉันไว้ให้แน่น!”
ซือหร่านดริฟต์รถอย่างงดงาม ก่อนหักเลี้ยวไปอีกทาง แล้วขว้างแก่นคริสตัลซอมบี้ออกไปสุดแรงในทิศทางตรงกันข้าม
ซือหร่านขมวดคิ้วแล้ว เพิ่งมาถึงก็เจอซอมบี้ระดับสองถึงสามตัว ดูท่าการออกไปจากที่นี่จะยากกว่าที่เธอคิด
เธอทำอย่างนี้ไปตลอด ทั้งขว้างแก่นคริสตัลทั้งขี่รถ แม้จะสลัดซอมบี้หลุดได้ แต่ก็อ้อมไปไกลอยู่เหมือนกัน ล้อสกูตเตอร์ไฟฟ้าก็ทนให้เธอใช้งานหนักขนาดนี้ไม่ไหว
ในที่สุด เมื่อพวกเขาถูกซอมบี้สิบกว่าตัวล้อมไว้ ซือหร่านก็ทำได้เพียงทิ้งรถ แล้วปกป้องเซี่ยช่านไว้ด้านหลัง
“ตามฉันให้ติดล่ะ”
พูดจบ ซือหร่านก็สืบเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว ใบดาบคู่ในมือวาดวูบจนแทบเหลือเพียงเงาพร่า กระแสไฟฟ้าขีดเส้นสีม่วงเคลือบคมดาบ เธอฟันหัวซอมบี้น่าขยะแขยงทีละตัว จนกลิ้งเกลื่อนพื้น
ข้อได้เปรียบของเธอเมื่อสู้กับซอมบี้ระดับสองคือฝีมือการต่อสู้ ส่วนพลังพิเศษจะใช้ก็ต่อเมื่อเซี่ยช่านตกอยู่ในอันตรายเท่านั้น
เซี่ยช่านตามหลังซือหร่านมาติด ๆ เขารู้ว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ไม่เป็นตัวถ่วง โชคดีที่เมื่อวานได้ฝึกจนคุ้นเคยแล้ว วันนี้จึงไม่หกล้มอีก
ช่วงแรกซือหร่านยังใช้กำลังจัดการได้ แต่เมื่อเรี่ยวแรงลดลงอย่างรวดเร็วและซอมบี้มีจำนวนมากขึ้น เธอก็จำต้องใช้พลังพิเศษพยุงตัวไว้ แก่นคริสตัลซอมบี้เองก็ถูกใช้ไปเกือบครึ่งแล้ว