“หัวหน้าซาง เรื่องของซือหร่าน...”
กู้หมิงรู้ว่าพวกเธอน่าจะเห็นเข้าแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ควรให้คนรู้มากไปกว่านี้ จะได้ไม่เกิดเรื่องวุ่นวาย
“ฉันรู้แล้ว วางใจเถอะ”
ทุกคนต่างฉลาด พวกเธอรู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด
“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ พักผ่อนให้ดี มีอะไรบอกได้เลย”
ในเมื่อเซี่ยช่านกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว พวกเธอก็ไม่ควรยืนขวางอยู่หน้าบ้านคนอื่น
ทีมจื่อชียังเดินไปไม่ถึงสามเมตร ก็ถูกหญิงสาวที่เดินสวนมาขวางทางไว้
“คึกคักกันจัง แต่ถ้าจะไปล่ะก็ แหม ไม่มีใครหนีไปได้สักคนหรอก”
ซูมู่เดินอาด ๆ เข้ามา เธอคุ้นเคยกับเขตที่พักของผู้มีพลังพิเศษระดับสูงอยู่ไม่น้อย ราวกับกลับบ้านตัวเอง
“คุณซู หมายความว่ายังไง?” กู้หมิงจับสังเกตความผิดปกติได้อย่างเฉียบไว
“ไม่รู้กันเหรอ? ตอนนี้ข่าวลือแพร่ไปทั่วฐานที่มั่นแล้วว่าเซี่ยช่านกับซือหร่านถูกซอมบี้กัด คนที่มามุงดูกำลังเดินทางกันมา ฉันเลยมาจองที่ดี ๆ ไว้ก่อน ฮี่ ๆ”
เธอไม่มีทางบอกหรอกว่ามาแจ้งข่าว หลินอวี่เหยียนเพิ่งเข้าไปในโกดัง ข่าวก็แพร่ออกมาแล้ว เธออยากเห็นจริง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
ทีมจื่อชี เย่ซูเหยา และซ่างกวนเยว่ต่างเป็นห่วงเซี่ยช่านกับซือหร่าน ไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แถมข่าวยังแพร่ช้า พวกเธอจึงยังไม่รู้เรื่องนี้
“เข้ามาก่อนสิ”
มิน่าล่ะ คนบนถนนถึงมองพวกเขาแบบนั้น กู้หมิงพอจะเดาได้แล้วว่าข่าวมาจากไหน ในเมื่อไปไหนไม่ได้ ก็ต้องคิดหาทางรับมือก่อน
หลังทีมจื่อชีกับเซี่ยช่านเข้าบ้าน ซูมู่ก็เดินตามเข้าไปอย่างร่าเริง แต่ถูกเย่ซูเหยาขวางไว้