อะไรกันเนี่ย ทำไมพอมีความรักทีไร คนที่เขินทุกครั้งก็เป็นเธอตลอดเลย ดูอ่อนแอชะมัด
ทีมไร้นามเริ่มให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้ว
“อะไรเนี่ย ผู้หญิงคนเดียวเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ชิ คิดว่าผู้หญิงทุกคนเป็นพวกอ่อนแอหรือไง?” หลี่เมิ่งอิ๋งแค่นเสียง “นั่นก็มีเด็กหนุ่มอยู่คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ หน้าขาวผิวเนียนเชียว”
“ทำไม เธอเป็นปีศาจโครงกระดูกหรือไง?”
คนที่พูดชื่อเฉินหลิน ก่อนหน้านี้ติดธุระเลยมาถึงเอาป่านนี้
“ไอ้ขยะอย่างแกยังกล้ามาล้อฉันอีกเหรอ?” หลี่เมิ่งอิ๋งสวนกลับ ก่อนจะหันไปชี้เฉินอี้ที่อยู่อีกฝั่ง
“ฉือเยี่ยน เดี๋ยวนายเลือกเขานะ ดูบอบบางขนาดนั้นจะเก่งสักแค่ไหนกันเชียว อย่าแพ้อีกล่ะ”
“เรื่องของผม ไม่ต้องให้คุณมาห่วง”
น้ำเสียงของฉือเยี่ยนยังคงนุ่มนวล เขาก้าวขึ้นเวทีอย่างสง่างาม
เขามีท่าทีดีมาโดยตลอด ทั้งยังอ่อนโยนและหล่อเหลา เป็นผู้มีพลังพิเศษที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเมืองใต้ดินของทีมไร้นาม
เขาค่อย ๆ เดินมาทางฝั่งของทั้งสองทีม จะบอกว่าเลือกคู่ต่อสู้ก็ไม่เชิง ท่าทางของเขาตอนนี้ดูคล้ายกำลังเชื้อเชิญมากกว่า สุภาพและรู้กาลเทศะ
ซูมู่คิดว่า ให้คนฝั่งตรงข้ามที่ดูโหดเหี้ยมพวกนั้นเลือก ยังสู้ให้ฉือเยี่ยนเลือกไม่ได้
อย่างน้อยถ้ายอมแพ้ เขาก็ยังส่งลงจากเวทีอย่างสุภาพเรียบร้อยได้
“เย่ซูเหยา”
ฉือเยี่ยนยิ้มอย่างอ่อนโยน “คุณชื่อแบบนี้ใช่ไหม?”
ตอนที่พวกเขาเข้ามาแล้วเขียนชื่อ ฉือเยี่ยนก็ยืนอยู่ข้าง ๆ พอดี
“ฉันเหรอ?” เย่ซูเหยาประหลาดใจเล็กน้อย
บ้าจริง เธอดูอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรือไง? ทั้งที่รัศมีของเธอแผ่ไปตั้ง 2.8 เมตรชัด ๆ!