ซือหร่านกวาดตามองไปรอบ ๆ เธอเองก็สัมผัสกลิ่นอายของซอมบี้ไม่ได้เช่นกัน
“ถังเย่า สัมผัสใต้ดินดู”
โจวหนั่วเฉินออกคำสั่ง ถังเย่าก็ย่อตัวลงทันที วางปลายนิ้วลงบนพื้นหญ้าเพื่อสัมผัสสภาพใต้ดินของคฤหาสน์
“มีห้องใต้ดิน” ถังเย่าสัมผัสต่อ “แต่ฉันไม่รู้สึกว่าข้างล่างมีอะไรเลยนะ”
ถ้าข้างใต้มีคนหรือซอมบี้ ถังเย่าย่อมสัมผัสได้บ้าง ทว่าผืนดินตอบกลับมาเพียงห้องใต้ดินอันว่างเปล่า
“สัมผัสทางเข้าได้ไหม?” ซือหร่านถาม
ถังเย่าส่ายหน้า “ไม่ได้เลย สนามหญ้าที่นี่เรียบเสมอกันหมด เหมือนถูกตัดขาดจากข้างล่าง ทางเข้าเลยซ่อนเอาไว้แนบเนียนมาก”
“งั้นเราขุดลงไปเลยไหม?” สวี่จื่อโม่ถามอย่างกระตือรือร้น
“สัมผัสไม่เจอ ไม่ได้แปลว่าไม่มี ถ้าพลาดทำพื้นชั้นนี้ถล่มลงมา ต่อให้คิดหนีก็หนีไม่ทัน”
อวิ๋นเจิงสัมผัสถึงความแตกต่างของมิติ พยายามหาทางเข้า
“เข้ามาใกล้ฉันหน่อย” โจวหนั่วเฉินดึงซือหร่านมายืนข้างตัว
ทุกคนไม่เข้าใจว่าเขาคิดจะทำอะไร จึงเดินเข้าไปหา
เพลิงไหลในมือโจวหนั่วเฉินส่องแสงสีแดงคล้ำริบหรี่ท่ามกลางความมืด ชายหนุ่มย่อตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งแตะฝ่ามือลงบนพื้นหญ้า
ทันทีที่สัมผัส ร่างแยกก็แผ่กระจายออกไปในท่าเดียวกัน เพลิงไหลลามไปบนพื้นหญ้าสู่ระยะไกล
เพียงชั่ววินาที พวกเขาก็ถูกล้อมอยู่กลางวงไฟ ทุ่งหญ้าผืนใหญ่กลายเป็นทะเลเพลิง
อวิ๋นเจิงเข้าใจแล้ว โจวหนั่วเฉินต้องการอาศัยช่องระบายอากาศของห้องใต้ดินสัมผัสทิศทางและความเร็วของกระแสไฟ เพื่อหาตำแหน่งทางเข้า
แต่ความสามารถที่ทำให้ต้นไม้ใบหญ้าลุกเป็นไฟได้ในชั่ววินาทีช่างน่าทึ่งจริง ๆ ไม่รู้แล้วว่าเขาแข็งแกร่งถึงขั้นไหน