แต่ทันทีที่สบตากับภาพ ความเจ็บแปลบพลันแล่นเข้าสู่สมอง…
ความทรงจำเกี่ยวกับอวิ๋นชิงผุดขึ้นมาทีละภาพ ปั่นป่วนชนกันอยู่ในหัวของเขา ทว่ากลับไม่อาจปะติดปะต่อเป็นภาพที่สมบูรณ์ได้แม้แต่ภาพเดียว
รอยยิ้มอบอุ่นของผู้หญิง ความเด็ดขาดยามจากไป คำวิงวอนขณะคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา และ…ความสิ้นหวังยามตายต่อหน้าต่อตา
“อ๊าก!”
หยุนเช่อคุกเข่าลงกับพื้นอย่างเจ็บปวด กุมศีรษะไว้ เล็บจิกฝ่ามือลึกจนเป็นแผล…
“หยุนเช่อ!”
ซ่างกวนเยว่รีบวิ่งเข้ามา คุกเข่าลงตรวจดูอาการของเขา
หยาดน้ำตาหยดลงบนพื้นอย่างเงียบงัน ทว่าความทรงจำในสมองยังคงพร่าเลือน แถมยังยิ่งสับสนขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงต่าง ๆ ซ้อนทับกันอยู่ในหัว หยุนเช่อปวดศีรษะจนแทบระเบิด
“อาเช่อ มาหาฉันสิ”
“รอฉันอยู่ตรงนี้นะ อาเชื่อเด็กดีที่สุดเลย”
“ขอโทษนะ…ฉันจำเป็นต้องไป ลูกต้องใช้ชีวิตให้ดี เข้าใจไหม?”
…
“หยุนเช่อ! หยุนเช่อ! เป็นอะไรไป?”
ซ่างกวนเยว่จำต้องคุกเข่าลง ใช้สองมือประคองชายหนุ่มที่กำลังเจ็บปวดตรงหน้า
หยุนเช่อไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงร้องไห้ น้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก หยุดไม่อยู่
แต่ในความทรงจำ อวิ๋นชิงตายต่อหน้าเขา เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา มองเธอกลายเป็นซอมบี้ทีละน้อยอย่างเย็นชา…
“ซ่างกวนเยว่ ฉันทรมานเหลือเกิน…”
เสียงของหยุนเช่อสั่นเครือ ตอนนี้เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น ดูเปราะบางและไร้ที่พึ่ง
เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้ หัวใจของซ่างกวนเยว่พลันเจ็บแปลบ ภาพบิดาที่ตายต่อหน้าเธอในตอนนั้นผุดขึ้นมา
หญิงสาวไม่ลังเลอีก ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้แล้วกอดชายหนุ่มไว้ ให้เขาซบลงตรงซอกคอ มือหนึ่งลูบแผ่นหลังเบา ๆ