อวิ๋นป๋อใช้ชีวิตช่วยคนไว้ครั้งหนึ่ง แต่ตระกูลหยุนกลับถูกผู้คนรุมโจมตี
คำทำนายหมายความว่า อยากให้หยุนซีช่วยทุกคนอีกครั้งหรือ?
“งั้น... เธอจงใจปล่อยอวิ๋นชิงไป ให้คำทำนายปรากฏขึ้น ก็เพื่อให้คนที่เหลือของตระกูลหยุนมารวมตัวกันที่คฤหาสน์ตระกูลหยุน แล้วแก้แค้นสินะ?”
โจวหนั่วเฉินจ้องหยุนเซี่ยวเขม็ง หากจะใช้ภาษามนุษย์อธิบายมัน ก็คงเรียกได้ว่าเป็นโรคจิตคนหนึ่ง
แสร้งทำตัวเป็นลูกของศัตรู ใช้ชีวิตอยู่ในถิ่นของศัตรูในฐานะมนุษย์
มันปล่อยข่าวเรื่องคำทำนายออกมา อวิ๋นเจิงไม่มีทางไม่มาแน่ และทุกครั้งที่มันเรียกอวิ๋นเจิงว่าพี่ชาย ก็ชวนให้คนอยากอาเจียน
“เธอ...” หยุนเซี่ยวชี้ไปทางหยุนเช่อ
“ฉันอยากทำให้นายความจำเสื่อม แล้วส่งไปอยู่ข้างหยุนซี ไม่คิดเลยว่านายจะพาพี่ชายมาด้วย ฉันดีใจจริง ๆ รอฉันปกครองโลกนี้ได้แล้ว ต่อไปเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกัน”
“หึ” สายฟ้ารวมตัวขึ้นในมือซือหร่าน “เสียใจด้วยนะ ถึงหยุนซีจะไม่ได้พามา แต่ในเมื่อพวกเรามาถึงแล้ว ถ้าไม่ให้กลับไป ก็จะถล่มรังซอมบี้ของเธอให้สิ้นซาก!”
แต่หยุนเซี่ยวไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย มันจ้องซือหร่าน ดวงตาเป็นประกาย น้ำเสียงเย็นยะเยือกน่าสะพรึงกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แฝงความใสกังวานเฉพาะตัวของเด็ก
“พี่สาว ลองทายดูสิ... ทำไมฉันถึงเรียกพี่ว่าพี่สาว?”
“ฉันหมายถึง... พี่หยุนซี ในที่สุดพี่ก็มาถึงแล้ว”
สายฟ้าในมือซือหร่านชะงัก ทุกคนต่างหันมามองเธอด้วยความตกตะลึง
ซือหร่านคือหยุนซีงั้นหรือ?!
ซือหร่านยืนนิ่งงัน แต่กลับไม่รู้สึกประหลาดใจกับคำตอบนี้เลยแม้แต่น้อย