“ฉันไม่มีน้องชายโตขนาดนายหรอกนะ แต่ถ้าเป็นเฉินอี้ ฉันยังพอคิดดูก่อนได้” ซือหร่านหยิบโต๊ะออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วจัดชามกับตะเกียบวางเรียงกัน
เฉินอี้มองชามกับตะเกียบตรงหน้า สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย “พวกคุณ...”
สวี่จื่อโม่ยกมือพาดไหล่เขา “เสี่ยวอี้อี้ ไปกับพี่ ๆ เถอะ รับรองว่าจะดูแลนายอย่างดี!” เขาทำท่าทางเจ้าสำราญเต็มที่
ถังเย่าทนดูต่อไม่ไหว “อย่าไปทำให้เขากลัวสิ อีกอย่าง แขนขาเล็กแค่นั้น นายจะปกป้องใครได้?”
ทุกคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่เฉินอี้กลับมองสวี่จื่อโม่อย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ผมจะปกป้องคุณเอง”
สวี่จื่อโม่ได้ใจขึ้นมาอีก “ได้ยินไหม? นายมีเสน่ห์แบบนี้หรือเปล่าล่ะ? ตัวใหญ่แล้วมีประโยชน์อะไร เสี่ยวอี้อี้ยังอยากปกป้องฉันเลย”
โจวหนั่วเฉินเช็ดคราบน้ำมันบนมือ มุมปากกระตุกเล็กน้อย “สวี่จื่อโม่ จะบอกว่านายเป็นไอ้โง่ ดินสอยังไม่ยอมเลย ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับนายด้วยซ้ำ คราวหน้า ถ้านายไม่ห่วงชีวิตตัวเองอีก ฉันจะเอาวิดีโอตอนเด็กที่นายเอาผ้าห่มคลุมตัว ใส่รองเท้าส้นสูง แล้วบอกว่าตัวเองเป็นราชินีนางฟ้า ไปทำเป็นคิวอาร์โค้ดสลักไว้บนป้ายหลุมศพนาย”
“พรวด ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!” เย่ซูเหยาพ่นน้ำออกมาทีเดียว หัวเราะจนตัวงอ กู้หมิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนส่งกระดาษให้เธอ
“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะนาย เมื่อกี้แค่คิดถึงเรื่องตลกขึ้นมา” เย่ซูเหยาเช็ดปาก
“หัวหน้า ฮือ ๆ ๆ บอกแล้วไงว่าอย่าพูดเรื่องนี้ ผมผิดไปแล้ว!” สวี่จื่อโม่ยอมแพ้
โจวหนั่วเฉินไม่ได้เอาเรื่องต่อ เขามองเฉินอี้แล้วถามว่า “นายอยากไปกับพวกเราไหม? นายเก่งมาก แทนที่จะถูกซอมบี้กินเปล่า ๆ ก็ไปฝ่าฟันในวันสิ้นโลกกับพวกเราดีกว่า จะมาทิ้งชีวิตเพื่อคนสารเลวคนเดียว มันไม่คุ้มหรอก”