สมาชิกทีมจิงอวิ๋นได้ยินบทสนทนานี้ ต่างพากันเงียบงัน ในที่สุดก็เข้าใจเรื่องแปลก ๆ ที่เฉินอี้ทำก่อนหน้านี้
พวกเขาไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งกับความแค้นส่วนตัว ยิ่งไปกว่านั้น เฉินอี้ยังสร้างเกราะป้องกันให้พวกเขาในช่วงคับขัน แค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่าเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่แยกแยะผิดถูกไม่เป็น
ยิ่งไปกว่านั้น จางฉี่ชวนเป็นคนเลวทรามอย่างแท้จริง ถ้าไม่มีคนหนุนหลัง เขาคงถูกตัดสินประหารไปนานแล้ว เรื่องนี้หากเกิดกับใครก็ตามที่อยู่ตรงนี้ ทุกคนก็คงเลือกทำแบบเดียวกัน
“น่าเสียดาย ข้างในไม่มีซอมบี้แล้ว งั้นฉันลงมือเองก็ได้ รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้นายตายสบายแน่” เฉินอี้กระชับเถาวัลย์อีกครั้ง เถาวัลย์เส้นเรียวรัดจางฉี่ชวนจนหายใจไม่ออก ใบหน้าเขาคล้ำม่วง
ตอนที่เถาวัลย์กำลังจะรัดลึกเข้าไปในเนื้อ จู่ ๆ หนามแหลมก็ผุดขึ้นมา แต่ละหนามชัดเจนเป็นเส้น แทงทะลุร่างจางฉี่ชวน “อ๊าก!” ทั่วร่างถูกแทงจนเป็นรูเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน จางฉี่ชวนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงโหยหวนยิ่งฟังดูน่าเวทนาในความมืดมิดยามราตรี ทว่าไม่มีใครสักคนเห็นใจเขา
ในช่วงใกล้ตาย จางฉี่ชวนกลับคล้ายฟื้นกำลังขึ้นมาเฮือกสุดท้าย เขาใช้ของเหลวกัดกร่อนที่เหลืออยู่เผาเถาวัลย์ตรงจุดอ่อน เพื่อคว้าโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียว
เฉินอี้เจ็บแปลบจึงดึงเถาวัลย์กลับ จางฉี่ชวนร่วงลงพื้น แล้วรีบคลานไปยังห้องของตัวเอง ทิ้งรอยเลือดแดงสดเป็นทางยาว
ขณะที่เฉินอี้กำลังจะตามไป กู้หมิงกลับขวางเขาไว้ ทุกคนหันไปมองอย่างสงสัย
นี่มันอะไรกัน? เมื่อกี้พวกเขาไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าจะทำแบบนี้นี่นา?
เฉินอี้กำลังเดือดจัด ยังไม่ทันได้พูด ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากหน้าประตูห้อง
ทุกคนหันไปมอง ภาพตรงหน้าทำเอาพวกเขาตกใจจนผงะ