หลังจากตกลงแผนรับมือกันเรียบร้อย ทุกคนก็ขึ้นรถ เย่ซูเหยาเป็นคนขับ เฉินอี้นั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนซือหร่านกับโจวหนั่วเฉินนั่งเบาะเดี่ยวสองตัวตรงกลาง และผู้ชายสามคนนั่งแถวหลัง
มองซูเปอร์มาร์เก็ตที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ซือหร่านรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป แต่ช่างเถอะ ใครจะสน ภาพลวงตา ทั้งหมดเป็นภาพหลอน คงเพราะเหนื่อยเกินไป
ด้วยม่านคุ้มกันของเฉินอี้ พวกเขาจึงขับรถมาถึงหน้าห้างได้อย่างราบรื่น ถังเย่าใช้ดินอุดประตู ส่วนกู้หมิงก็แช่แข็งประตูทันทีจนล็อกตาย
ยังดีที่ห้างในอำเภอไม่ได้ใหญ่มาก มีประตูทั้งหมดสี่บาน ด้วยฝีมือขับรถของเย่ซูเหยา พวกเขาปิดประตูสามบานแรกได้โดยไม่ต้องลงจากรถ พอมาถึงประตูบานที่สี่ก็เพิ่งผ่านไปแค่ 10 นาที
ทุกคนใช้ม่านคุ้มกันร่วมกัน พอเข้าไปในห้างแล้วก็ปิดตายประตูหมายเลขสี่ด้วย
ภายในห้างมีซอมบี้เดินเพ่นพ่าน แต่ห้างสรรพสินค้าแบบนี้มีเพียงลิฟต์กับทางหนีไฟที่เชื่อมระหว่างชั้น คนที่อยู่ชั้นบนจึงมองไม่เห็นความเคลื่อนไหวของชั้นอื่น
พวกเขารีบปิดทางเชื่อมระหว่างชั้นหนึ่งกับชั้นสอง โจวหนั่วเฉินปล่อยร่างแยกออกมาทันที ร่างนั้นถือโทรโข่งแล้วกระโดดขึ้นไปบนชั้นวางสินค้าในจุดโล่ง
โทรโข่งต่อกับเครื่องเล่นเอ็มพีสามของซือหร่าน “โจวหนั่วเฉิน” กดสวิตช์
“ฉันนี่แหละราชินี! มั่นใจเปล่งประกาย! ถ้าเธอ...”
หูของ “โจวหนั่วเฉิน” แทบหนวก โจวหนั่วเฉินเองก็หูอื้อไปด้วย เขาหันมามองซือหร่านอย่างน้อยใจ “เธอสอนภาษามืออยู่ใช่ไหม ตั้งใจทำให้ฉันหูหนวก จะได้มาสมัครเรียนภาษามือกับเธอหรือไง?”
ซือหร่านยิ้มตาหยี แบมือออกตรงหน้าเขา “ฉันไม่ดูเงิน ดูแต่โชคชะตา นายคิดจะให้ฉันกี่หยวนล่ะ?”
ตามใจจนเคยตัวแล้วสินะ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย