“เธอ!” หยางหลิงทั้งโมโหแต่ก็ไม่กล้าด่า มองหวงลี่ข่ายที่ขาข้างหนึ่งบาดเจ็บเพราะถูกของหล่นทับตอนย้ายของเมื่อวาน แต่นั่งอยู่ข้าง ๆ ราวกับไม่เป็นอะไร ในใจก็ยิ่งทั้งโกรธทั้งแค้น
ตอนนี้หวงลี่ข่ายยังไม่กล้ามีเรื่องกับพวกเขา แต่เขาคิดว่าจางฉี่ชวนให้ความสำคัญกับเขามากกว่าคนอื่นแล้ว ถึงได้มอบหมายงานให้ทำตั้งหลายอย่าง
ถึงจะบาดเจ็บ แต่ถ้าได้ติดตามผู้มีพลังพิเศษ ต่อไปอาจได้กินดีอยู่ดี ใช้ชีวิตสบาย ๆ ในวันสิ้นโลก
ส่วนหยางหลิง เขาคงต้องทำให้เธอเสียเปรียบไปก่อน เรื่องใหญ่ของตัวเองสำคัญกว่า
“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงผู้ชายทุ้มอ่อนโยนดังมาจากห้องเล็กทางขวามือของซูเปอร์มาร์เก็ต
ห้องนั้นก่อนหน้านี้คงเป็นที่ให้พนักงานเฝ้าร้านพักกลางวัน พอวันสิ้นโลกมาถึง พนักงานก็กลายเป็นซอมบี้ จางฉี่ชวนใช้พลังพิเศษช่วยทุกคนไว้ ตอนนี้จึงยกห้องนี้ให้เขาใช้
ชายคนนั้นดูอายุราวสามสิบต้น ๆ รูปร่างไม่สูงนัก ใบหน้าสมส่วน ผิวขาว ดูสุภาพเรียบร้อย
จางฉี่ชวนมองคนที่เพิ่งเข้ามา กวาดตามองแวบหนึ่งโดยไม่ได้หยุดสายตาเป็นพิเศษ
“หัวหน้า คนพวกนี้มาขอพึ่งพาเราวันนี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่เกินไป เมื่อวานยังจัดของกินของใช้ไม่เสร็จพอดี มีคนมาช่วยก็เหมาะเลยครับ” เฉินต๋ารีบประจบเข้ามาข้างจางฉี่ชวน
จางฉี่ชวนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับพวกซือหร่านว่า “ในเมื่อมาถึงแล้ว เราก็ต้องช่วยเหลือกันและผ่านพ้นวิกฤตไปด้วยกัน ถึงคนจะไม่มาก แต่เพื่อความปลอดภัยของทุกคน แต่ละคนต้องผลัดกันเฝ้าประตู พวกคุณไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
โจวหนั่วเฉินยังไม่ทันตอบ หวงลี่ข่ายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็รีบรับคำ “หัวหน้าวางใจได้ครับ ผมจะดูแลพวกเขาให้ดี อยู่ในถิ่นของเราก็ต้องฟังเรา หัวหน้าของเราเป็นผู้มีพลังพิเศษนะครับ”