ค่ำคืนในวันสิ้นโลกมักทำให้คนใจหวิว แม้เพิ่งเริ่มต้นได้แค่ 2 วัน แต่โลกก็พังพินาศไปหมดแล้ว ไม่รู้จะหลับใหลไปตลอดกาลเมื่อไร
พอถึง 4 ทุ่ม ทุกคนก็หลับสนิทกันหมดแล้ว มีเสียงกรนดังแว่วสะท้อนไปทั่วซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นครั้งคราว
เหลือเพียงไฟสลัวดวงหนึ่งตรงทางเข้า ที่ยังคงส่องสว่างอย่างพยายาม เพื่อไม่ให้ความหวังสุดท้ายของผู้คนดับลง
ซือหร่านนอนไม่ค่อยหลับ ก่อนวันสิ้นโลกเธอมักยุ่งอยู่เสมอ แทบจะแตะเตียงปุ๊บก็หลับปั๊บ ไม่มีเวลาสงบใจคิดอะไร
ทำไมเธอถึงปลุกพลังพิเศษได้ก่อนกำหนด?
คงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีพลังโกงติดตัว การมาถึงของเธอดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยจนแทบไม่มีความหมายในโลกนี้ สวรรค์คงขี้เกียจจะสนใจเธอด้วยซ้ำ
หรือว่าเจ้าของร่างเดิมจะเป็นคนเก่งกาจ?
แต่เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนั้นเลยสักนิด
ถึงขั้นส่งผลต่อเส้นเรื่องหลักของตัวเอกได้ด้วย ดูท่าโลกนี้คงไม่มีกฎอะไรที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการกระทำของคนเท่านั้น
เฮ้อ หวังว่าหลังจากนี้ทุกอย่างจะกลับเข้าร่องเข้ารอยนะ อย่างไรเสียตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอพึ่งพาได้ก็คือบทละครที่พังยับเยินนั่นแหละ
“ขยับไปขยับมาแบบนี้ คิดว่าฉันเฝ้ายามน่าเบื่อ เลยอยากนอนรำไทเก๊กให้ดูแก้เหงาหรือไง?” โจวหนั่วเฉินนั่งหลับตาพักผ่อน ก่อนเอียงหน้ามองซือหร่านแล้วพูดเสียงเบา
ซือหร่านลืมตาขึ้นทันที มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์
คนหนึ่งนั่ง อีกคนนอนราบ ในความมืดมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน มีเพียงดวงตาสองคู่ที่จ้องกันโดยไม่หลบ
ตอนซือหร่านกำลังจะเป็นฝ่ายแพ้ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว มีคนขยับตัว