“ทำไมล่ะ? มีคนอยู่ด้วยไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าซอมบี้นะ” เย่ซูเหยาถามอย่างไม่เข้าใจ
“ซอมบี้น่ากลัวก็จริง แต่บางครั้งจิตใจคนเราก็เป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดในโลก” โจวหนั่วเฉินกล่าวเสียงขรึม สีหน้าของทุกคนในทีมจิงอวิ๋นดูไม่สู้ดีนัก
“ถ้าเป็นผมนะ เข้าไปก็จับพวกนั้นไว้เลย จะได้ไม่ต้องยุ่งยาก” ถังเย่าเสนอความเห็นอย่างจริงจัง
ซือหร่านทำหน้าเหมือนกำลังบอกว่า «ฉันไม่รู้จักคุณ» เรื่องอะไรจะให้ทำตัวเหมือนพวกตัวละครเบียวขนาดนั้น เธอทำไม่ลงจริง ๆ
“ถังเย่า วันไหนอากาศดี อย่าลืมพาสมองออกไปตากแดดบ้างนะ” โจวหนั่วเฉินหลับตาพักผ่อน
สวี่จื่อโม่กลั้นยิ้มพลางอธิบาย “หัวหน้าหมายถึงพวกเรายังไม่รู้สถานการณ์ทางนั้น ใครจะรู้ว่าในซูเปอร์มาร์เก็ตมีอะไรอีกบ้าง ถ้าไปทำให้พวกนั้นโมโหเข้า แค่เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมานิดเดียว พวกเราก็ซวยหนักแล้ว”
กว่าจะขับมาถึงอำเภอเฟิงก็เป็นเวลา 16:00 น. แล้ว โชคดีที่ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้อยู่ใจกลางอำเภอ บริเวณใกล้เคียงจึงมีซอมบี้กระจัดกระจายไม่มาก
ทุกคนลงจากรถ โจวหนั่วเฉินเดินไปหยุดตรงหน้าเด็กสาวทั้งสอง “ใช้ปืนเป็นไหม?”
ซือหร่านกับเย่ซูเหยาสบตากัน ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมกันอย่างเป็นจังหวะ
ถึงอย่างนั้น โจวหนั่วเฉินก็ยังยื่นปืนพกให้คนละกระบอก “เอาไว้ เผื่อฉุกเฉิน ถ้าสถานการณ์คับขัน พวกเราอาจดูแลพวกเธอไม่ทั่วถึง”
ต้องยอมรับว่าในฐานะหัวหน้าทีม โจวหนั่วเฉินรับผิดชอบและสุขุมมากจริง ๆ พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิต ความเกียจคร้านของเขาก็หายไปจนหมด
ซือหร่านเก็บรถเข้ามิติส่วนตัว ทุกคนเก็บปืนใส่กระเป๋าเป้แล้วมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต