เย่ซูเหยาถูกไล่ต้อนจนมาถึงขอบเวทีประลองสูงเกือบสองเมตร แผ่นหลังแนบกับพื้นหินแข็งกระด้าง
เงาของเวทีประลองบดบังแสงไฟสีเหลืองสลัว ทั้งสองอยู่ใต้เงามืด
เธอเริ่มฉุนขึ้นมาแล้ว ทำไมถึงกลายเป็นคบกันไปได้ล่ะ? เธอกับฉือเยี่ยนไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย!
“กู้หมิง นายเป็นอะไรไปกันแน่? ฉันจะคบใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉือเยี่ยน?”
เมื่อเห็นคิ้วตาที่ขุ่นเคืองของหญิงสาว ความรู้สึกเป็นเจ้าของของกู้หมิงก็ยิ่งทวีความรุนแรง
บางคนยิ่งปกติสุขุมมากเท่าไร พอคลุ้มคลั่งขึ้นมาก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้...
ชายหนุ่มออกแรงบีบข้อมือเธอ กดตรึงไว้กับกำแพงหิน
เย่ซูเหยายังไม่ทันรู้ว่าเขาจะทำอะไร คางก็ถูกชายหนุ่มบีบไว้ จูบเย็นเฉียบประทับลงบนริมฝีปากของเธอในชั่วพริบตา...
กู้หมิงถอดหน้ากากอ่อนโยนและข่มกลั้นที่เคยสวมไว้ ดวงตาลึกล้ำ จุมพิตอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการประทับรอยของตัวเองลงไป
เย่ซูเหยาตกตะลึงจนเบิกตากว้าง สายบางอย่างในหัว...ขาดผึง
ร่างของหญิงสาวสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว มืออีกข้างกำแน่นอย่างไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ได้แต่รับมือกับความคลุ้มคลั่งของชายหนุ่ม
ผ่านไปนาน กู้หมิงดูเหมือนจะได้สติกลับมาบ้าง ลมหายใจหอบกระชั้น เขาผละออกจากริมฝีปากของเธอ แต่หน้าผากยังคงแนบชิดกัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมอารมณ์
“ถ้าเธอคบกับเขา...แล้วฉันจะคบกับใคร?”
...
ซูมู่กับเสิ่นอี้ไป๋ตามฟ่านป๋อหมิงและคนอื่น ๆ ไปห่าง ๆ
มีเสิ่นอี้ไป๋อยู่ด้วย จึงซ่อนกลิ่นอายของพวกเขาได้
ทางขึ้นไปด้านบนไม่ยาวนัก สั้นกว่าเส้นทางในเขตนอกมาก