เสิ่นอี้ไป๋ไม่ชอบพูดมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเรื่องอะไรก็รู้สึกเฉยชา ไม่แย่งชิง ไม่แก่งแย่ง
เพราะบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นของใครอย่างแท้จริง เกิดมาก็ไม่ได้พกอะไรมา ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ การแก่งแย่งจึงไร้ความหมาย
ตลอดชีวิต เขาดำเนินตามมาตรฐานของตน ใช้ชีวิตอย่างเที่ยงธรรม มีความรับผิดชอบ และมีเมตตา แน่นอนว่าเขาย่อมชื่นชมคนที่มีจิตใจดีและเข้มแข็งเช่นกัน
เขาคิดว่าตนควรจะชอบหลินอวี่เหยียน เพราะตามมาตรฐานแล้ว เธอเป็นคนดีงามคนหนึ่ง
แต่ด้วยนิสัยโดยกำเนิด เสิ่นอี้ไป๋ช่วยเหลือเธอ ทว่าไม่เคยคิดครอบครองเธอ
ส่วนซูมู่ ตอนแรกก็เล่นงานหลินอวี่เหยียน ทั้งขัดขา ใส่ร้าย และอิจฉาริษยา ราวกับคำไม่ดีทุกคำล้วนเหมาะกับเธอ
ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตนควรเกลียดเธอ แต่ก็ไม่เคยคิดจะรังแกหรือทำร้ายเธอ
เสิ่นอี้ไป๋ไม่เคยพาตัวเองเข้าไปข้องเกี่ยวอย่างแท้จริง เขาเอาแต่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเอง
แต่ช่วงนี้ เสิ่นอี้ไป๋กลับควบคุมตัวเองไม่ได้… เพราะหญิงสาวที่สวนทางกับมาตรฐานของเขาทุกอย่าง
ทั้งที่วางตัวเฉยชา แต่กลับถูกเธอยั่วโมโหได้ ทั้งยังถูกเธอปลุกเร้าอารมณ์ขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ทั้งที่คิดว่าเธอเป็นคนเลวร้าย แต่กลับไม่สนใจมาตรฐานเรื่อง ‘ดี’ หรือ ‘ชั่ว’ ที่ว่า และยอมให้เธอเข้ามาใกล้
ทั้งที่อยากวางตัวเป็นคนนอก แต่กลับเฝ้าหวังให้เธอเข้ามาในโลกของเขา
ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสอารมณ์อย่างหนึ่ง ซึ่งเรียกว่าการครอบครอง
แม้หลังความตายทุกสิ่งจะสูญสลายไป เขาก็ยังอยากครอบครองเธอไว้ชั่วครู่…
ที่แท้ความรู้สึกบางอย่างก็ไม่เกี่ยวกับดีหรือชั่ว ไม่มีมาตรฐานใด ๆ ขอเพียงเป็นเธอก็พอ