“อืม… นี่เป็นของที่ฉันเก็บมาได้ตอนทำภารกิจที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีประโยชน์ไหม ฝากเอาไปให้เธอหน่อยนะ”
ซ่งเหยาซิงเหลือบมองถุง ข้างในมีของปะปนกันอยู่ ทั้งหูฟังแพทย์ สำลีก้าน ผ้าก๊อซ พลาสเตอร์ยา และยาสำหรับรักษาบาดแผลอีกหลายอย่าง
ตอนนี้คงให้เสบียงอาหารไม่ได้ แต่ยาสามัญยังมีประโยชน์มากอยู่
“ขอบคุณ”
ซ่งเหยาซิงกล่าวขอบคุณจากใจจริง เมื่อเทียบกับอาหารแล้ว น้องสาวคงดีใจมากถ้าได้เห็นของพวกนี้
“ฉันไปด้วย” เติ้งหลินโจวลุกขึ้น
ทั้งสองหันหลังออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังเขตนอก
สัญญาณในเมืองใต้ดินมีจำกัดมาก ตลอดช่วงเช้า กู้หมิงใช้เครื่องขยายสัญญาณ อาศัยกิ่งไม้ของเฉินอี้ จึงพอติดต่อกับคุณปู่โจวได้
“นั่วเฉิน เสี่ยวกู้ เฮลิคอปเตอร์ที่ส่งไปสนับสนุนเตรียมพร้อมแล้ว เมืองตานเหอไม่มีจุดลงจอด เลยจอดรออยู่ที่ฐานชางซง”
“คนที่มาน่าเชื่อถือไหมครับ? ตอนนี้พวกเราแทบจะเป็นตายกับหลินเฟิงแล้ว ยึดฐานชางซงได้เมื่อไร ปล่อยเขาไว้ไม่ได้”
โจวหนั่วเฉินหมดความอดทนที่จะยื้อกับหลินเฟิงแล้ว หากไม่ได้พบเมืองใต้ดิน ตอนนี้อำนาจของฐานที่มั่นเขาก็มากพอจะบีบให้หลินเฟิงพ้นจากตำแหน่งได้แล้ว
ยอมสวามิภักดิ์ก็ถูกลดตำแหน่ง ไม่ยอมก็ต้องตาย
“ที่ฉันจะบอกก็คือเรื่องนี้แหละ” คุณปู่โจวถอนหายใจ “เจียงเหิงจะไป พวกเธอไม่ต้องห่วง แต่… ตระกูลไป๋ก็ส่งคนมาเหมือนกัน”
โจวหนั่วเฉินเลิกคิ้ว “เจียงเหิงเหรอครับ? นายกรัฐมนตรีส่งเขามา?”
“เขาเห็นว่าเธอกับเสี่ยวกู้ไม่กลับเมืองหลวงมานาน ก็เลยเป็นห่วง ไปขออนุญาตนายกรัฐมนตรีแล้วถึงได้มา”