“งั้น…” ซือหร่านพูดต่อ “เธอมีพลังพิเศษ อยากแอบพาเลือดซอมบี้เข้าไปก็ไม่ยาก จากนั้นก็ร่วมมือกับคนธรรมดาพวกนั้นฆ่าผู้มีพลังพิเศษ”
ข้อสรุปนี้มีความเป็นไปได้มากที่สุดในตอนนี้ คนร้ายแทบจะถูกระบุตัวได้แล้ว
แต่ซือหร่านรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ คิดว่าจะถามโจวหนั่วเฉินทีหลัง
“เจี่ยงลี่คนนี้อาจเป็นจุดทะลวง”
“หัวหน้า งั้นเราจะแอบจับตัวเธอมาหรือว่า…?”
ถังเย่าคิดว่าในเมื่อพวกนั้นไม่ได้เป็นพวกเดียวกับเมืองใต้ดิน พวกเขาควรลงมือกันเองหรือเปล่า
“ไม่ ฟ่านป๋อหมิงให้ฉือเยี่ยนตามเรื่องนี้มาตลอด เมืองใต้ดินเล็กแค่นี้ ซ่อนอะไรไม่มิดหรอก นายให้เขาพาคนรับใช้ของบ้านพวกนั้นมาทั้งหมด บอกไปว่าเราจะเริ่มตรวจสอบจากเรื่องอาหารการกินกับความเป็นอยู่”
โจวหนั่วเฉินตัดสินใจเด็ดขาด ในเมื่อปิดบังไม่ได้ ก็เปิดเผยตรงไปตรงมายิ่งดี
แค่ทำตัวเปิดเผยพอ ต่อให้แอบเข้าไปขโมยของในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์กลางวันแสก ๆ ก่อนจะได้ของล้ำค่า รปภ.ก็ยังคิดว่าเราเป็นคนงานก่อสร้าง
ถังเย่ากับคนอื่น ๆ รีบไปจัดการทันที
“หัวหน้าทีมเสิ่น ตอนกลางคืนเราค่อยสอบปากคำก็ได้ มีเรื่องหนึ่งอาจต้องรบกวนทีมเจี่ยนให้ช่วย”
“ได้”
หลังทุกคนแยกย้ายกันไปทำงาน ซือหร่านก็เดินตามโจวหนั่วเฉินเข้าไปในห้องของเขา มีบางเรื่องที่เธอคิดไม่ออก แต่โจวหนั่วเฉินน่าจะนึกได้แล้ว
ซือหร่านยังมัวแต่คิด จึงไม่ทันสังเกตว่าโจวหนั่วเฉินหยุดเดิน กว่าจะรู้ตัวก็ชนเข้ากับแผ่นหลังเขาเต็มแรง “โอ๊ย!”