ซูมู่ลนลานจนเกือบตกเตียง คว้าเสิ่นอี้ไป๋ไว้ไม่ยอมปล่อย พลางคิดหาทางแก้สถานการณ์อย่างรวดเร็ว
“เอ่อ... คือว่า ถ้าฉันใช้แก่นคริสตัลไป นายก็จะมีแก่นคริสตัลน้อยลงหนึ่งอัน... ขาดไปหนึ่งอัน...”
ปากหนอปาก รีบหาเหตุผลมาสิ!
“ถ้านายบังเอิญบาดเจ็บขึ้นมา แล้วบังเอิญไม่มีเพื่อนร่วมทีมอยู่ข้าง ๆ แถมบังเอิญทำแก่นคริสตัลอันอื่นหายหมด เหลือแค่อันนี้อันเดียว โห แบบนั้นมันช่วยชีวิตนายไว้ได้เลยนะ!”
พอพูดจบ ซูมู่ก็พูดไม่ออกเสียเอง เขาคงซุ่มซ่ามเกินไปแล้วล่ะ
หญิงสาวหัวเราะกับคำพูดของตัวเอง มองคิ้วตาที่ไร้ความรู้สึกของเสิ่นอี้ไป๋แล้วได้แต่ยอมแพ้ ปีนลงจากเตียง เตรียมกลับไปดูดซับแก่นคริสตัลสักอันแล้วนอนให้จบ ๆ ไป
ผู้ชายคนนี้จีบยากจริง ๆ
“อย่าขยับ”
แม้เสียงของเสิ่นอี้ไป๋จะราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์เหมือนเจ้าตัว แต่หัวใจของซูมู่กลับสะเทือนวูบ เธอเงยหน้ามองเขา
เสิ่นอี้ไป๋ไม่พูดอะไรอีก เขาหยิบผ้าพันแผลกับยาออกจากหัวเตียง แล้วคุกเข่าลงข้างเตียง ค่อย ๆ ทายาให้เธออย่างเบามือ
“ต้าไป๋... นาย...”
ซูมู่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว นิ้วมือกำผ้าปูที่นอนไว้ ดวงตากะพริบอย่างทำอะไรไม่ถูก
เสิ่นอี้ไป๋ไม่ได้มองเธอ ท่าทางยังคงสงบนิ่ง มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าขณะนี้ในใจไม่ได้สงบตามไปด้วย
“ฉันแค่คิดว่า ที่เธอพูดก็มีเหตุผล”
ในเมื่อไม่รู้ว่าความรู้สึกแปลกประหลาดในใจคืออะไร ก็ทำตามความรู้สึกนั้นไปก่อน
อีกอย่าง... ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รังเกียจความรู้สึกแบบนี้ด้วย