ยิ่งเข้าไปในเมืองใต้ดินก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น ทุกคนรู้จักเธอ หลายคนเคยได้รับความช่วยเหลือจากเธอ ต่อให้เป็นคนเลวที่สุดก็ไม่เคยคิดเล่นงานเธอ
ก่อนหน้านี้ตอนที่มีคนเข้าแถว ยังตั้งใจเว้นที่ไว้ให้ซ่งเหยาซีด้วย
คนจากเขตนอกต่างคิดอย่างไร้เดียงสาว่า แค่เข้าไปได้ก็จะมีชีวิตที่ดี เพราะต่อให้แย่แค่ไหนก็ยังไม่แย่เท่าชีวิตตอนนี้
แต่เด็กสาวไม่ยอม เธอเป็นห่วงที่นี่
ก่อนหน้านี้มีผู้มีพลังพิเศษมาคัดเลือกคน ซ่งเหยาซีเลยโกนผมเพื่อไม่ให้ถูกเลือก ทุกคนต่างรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ
ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว มีผู้มีพลังพิเศษคอยเป็นที่พึ่ง เสี่ยวซีเองก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติ
ซ่งเหยาซิงพาซ่งเหยาซีไปหาสมาชิกของทั้งสองทีม
“สวัสดีค่ะ! พี่สาวบอกว่าพวกคุณเป็นผู้มีพลังพิเศษที่เก่งมาก”
เสียงของซ่งเหยาซีใสกังวาน วันสิ้นโลกไม่ได้พรากความสดใสในวัยเยาว์ไปจากเธอ ตรงกันข้าม ยังเผยให้เห็นความเข้มแข็งอยู่ราง ๆ
ทุกคนทักทายเธออย่างอบอุ่น
“ไปกับพวกเราสิ พอทำภารกิจเสร็จแล้วจะพาเธอออกไป”
ซ่างกวนเยว่ใช้น้ำแตะผ้าให้ชุ่ม ก่อนเช็ดฝุ่นตรงลำคอของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา
ซ่งเหยาซียิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ที่นี่ยังต้องการฉัน”
“เสี่ยวซี?” ซ่งเหยาซิงใจหายวาบ น้องสาวไม่คิดจะไปกับเธอหรือ?
“พี่คะ แค่ได้เห็นว่าพี่ปลอดภัย ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหนูก็เป็นจริงแล้ว ตอนนี้หนูจะได้ทุ่มเทให้กับสิ่งที่อยากทำอย่างเต็มที่”
ซ่งเหยาซีหันไปมองฝูงชนที่กำลังหาความสุขท่ามกลางความทุกข์ในแสงสลัว
“เราไม่ควรต้องใช้ชีวิตแบบนี้ หนูอยากทำทุกอย่างเท่าที่ตัวเองทำได้ นี่คือคุณค่าของหนู หนูเคยสาบานไว้แล้ว”