โจวหนั่วเฉินชะงักไปเช่นกัน เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เป็นแมวน้อยที่ช่างสังเกตจริง ๆ แม้แต่เขายังไม่ทันสังเกตเห็นเลย
ด้วยนิสัยที่เห็นความสามารถสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเจิ้งรุ่ย การที่เขาเกลียดอู๋เฉาหลินได้ถึงเพียงนี้ แสดงว่าเขามีความรู้สึกลึกซึ้งต่อซ่างกวนชิ่งป๋อ จนเจิ้งรุ่ยคิดว่าไม่มีทางเกลี้ยกล่อมให้มาเข้าพวกได้แน่นอน
อู๋เฉาหลินอยู่ได้ไม่นาน ก็ไปนัดพบกับเจิ้งรุ่ย
ตอนห้าทุ่ม ทุกคนแยกย้ายกันลงมือ
กู้หมิงกับพวกไปประจำจุดในฐานที่มั่นล่วงหน้า คอยจับตาความเคลื่อนไหว ส่วนโจวหนั่วเฉินกับคนอื่น ๆ อาศัยความมืดลอบเข้าไปในเขตบ้านพักของรัฐบาล ขณะที่อู๋เฉาหลินพาทีมกวงหมิงไปพูดคุยกับเจิ้งรุ่ย
เขตบ้านพักเข้าไปได้ง่าย แต่มีคนเฝ้าประตูหน้าและหลังของอาคารรัฐบาลอยู่หลายคน
“พยายามล่อพวกเขาให้ออกไปก่อนดีกว่า ถ้าทำให้สลบคงถูกจับได้ง่าย” ซือหร่านกระซิบ
เฉินอี้เสกเถาวัลย์ขึ้นมา ทำเสียงดังจากพุ่มไม้ฝั่งตรงข้าม
“เอ๊ะ ทางนั้นมีเสียงอะไร นายไปดูหน่อยสิ” ยามคนหนึ่งบอกอีกคน
“ทำไมต้องเป็นฉัน นายไม่ไปเองล่ะ” ยามอีกคนยืนนิ่งไม่ขยับ
“เฮ้ ฉันอายุมากกว่านายนะ สั่งนายแล้วมันยังไง!”
“โอ้โห ถ้างั้นฉันก็มีชีวิตอยู่นานกว่านาย สั่งนายบ้างไม่ได้หรือไง?”
“นายว่าใครตายเร็ว พูดอีกทีสิ ถ้าแน่จริง!”
“อะไร ฟังไม่ชัดเหรอ? ฉันบอกว่านายแกล้งทำบ้าอะไร!”
“นาย... นาย...”
เฉินอี้ โจวหนั่วเฉิน ซือหร่าน และสวี่จื่อโม่ “……”
“ไม่งั้นทำให้สลบไปเลยไหม”
“เห็นด้วย”
เถาวัลย์พุ่งฉิวสองครั้ง ฟาดทั้งคู่จนสลบไปทันที
ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก สมองแบบนั้น พอตื่นขึ้นมาก็คงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนลงมือ