“ถ้าเจิ้งรุ่ยเป็นสาวกอยู่แล้ว ตำนานเทพหิมะของฐานที่มั่นก็คงไม่ใช่เรื่องเลื่อนลอย” โจวหนั่วเฉินวางหนังสือทั้งชุดกลับเข้าที่เดิม
“ถ้าทุกคนเชื่อเรื่องเทพหิมะ ต่อไปฐานที่มั่นมีคนหายไปอีก ก็จะมีข้ออ้างแล้วสินะ... คนหายไป...” ซือหร่านพึมพำกับตัวเอง
ในนิยายเคยพูดถึงเรื่องนี้จริง หลังหิมะโปรยในเดือนมิถุนายน ศาสนาที่บูชาเทพหิมะก็เริ่มเฟื่องฟู โดยอ้างว่าชำระล้างบาปของมนุษย์ แต่ศาสนานี้เข้าข่ายลัทธินอกรีต มีทั้งการเผาตัวตาย ฆ่าคน และฝังคนทั้งเป็น... ดูไม่ค่อยเหมือนสถานการณ์ตอนนี้
“ศาสนา คนหายไปมากกว่าร้อยคน เทพหิมะ...” ซือหร่านพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“อย่าบอกนะว่า...”
“บูชายัญ!”
“บูชายัญ!”
ทั้งสองหลุดปากพร้อมกัน ต่างเห็นความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อในแววตาของอีกฝ่าย
พิธีกรรมที่ถูกกำจัดไปนานแล้วอย่างการบูชายัญคนเป็นร้อย หากเกิดขึ้นในยุคก่อนวันสิ้นโลกอันสงบสุข คงกลายเป็นคดีใหญ่ที่สะเทือนไปทั่วโลก
“เห็นไหม บางคนมันไม่ใช่คน พอวันสิ้นโลกมาถึงก็ยังคิดฆ่าฟันกันเอง” โจวหนั่วเฉินหัวเราะเยาะ แววตากับคิ้วเต็มไปด้วยความเศร้าหมองที่ไม่จางหาย
ใจคนช่างลึกล้ำไร้ก้นบึ้ง ยากจะหยั่งถึงยิ่งกว่าซอมบี้ในวันสิ้นโลกเสียอีก เพื่อเงิน ชื่อเสียง อำนาจ ผลประโยชน์ หรือแม้แต่เทพเจ้าที่จับต้องไม่ได้ ทุกอย่างล้วนกลายเป็นเหตุผลให้พวกเขาฆ่าคนได้
ที่แท้โลกมนุษย์ก็คือนรกมาตั้งแต่แรก
แม้ซือหร่านจะอ่านนิยายมาและรู้เรื่องศาสนา แต่ก็ไม่เคยได้ยินเรื่องการบูชายัญคนเป็นร้อยมาก่อน เธอไม่คิดเลยว่าในสถานที่ซึ่งไม่ปรากฏในนิยาย จะมีคนอีกไม่รู้เท่าไรใช้ชีวิตอยู่ในนรก และเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านี้ยังจะเกิดขึ้นอีก