ระดับน้ำในแม่น้ำลดฮวบลงกะทันหัน ศีรษะสีเทาอมม่วงโผล่พ้นผิวน้ำ
ศีรษะนั้นแช่น้ำจนบวมเป่ง เนื้อบริเวณคางถูกปลาและกุ้งแทะจนเห็นกระดูกขาวโพลน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำอมม่วง มันอ้าปากเผยฟันแหลมคม แล้วงับเข้าใส่ขาของอู๋เฉาหลิน
ซือหร่านซึ่งยืนอยู่ใกล้เขาที่สุดได้ยินเสียงกู้หมิงก็ขยับตัวทันที เธอยื่นมือไปคว้าอู๋เฉาหลินอย่างฉับไว แล้วกระชากเขากลับมาเต็มแรง
ด้วยแรงเหวี่ยง ประกอบกับแรงของซือหร่านที่มากเกินไป อู๋เฉาหลินจึงพุ่งตรงเข้าใส่เธอ
ซือหร่านรู้ว่ารับเขาไว้ไม่ไหว จึงรีบขยับหลบโดยสัญชาตญาณ เสียง “ปัง” ดังขึ้น อู๋เฉาหลินล้มกระแทกพื้น ฟังดูก็รู้ว่าเจ็บไม่น้อย
ทุกคน: ……
ซอมบี้ในน้ำเห็นเนื้อที่เกือบจะได้กินหลุดมือไป จึงตามขึ้นฝั่งมา ร่างของมันบวมเป่งไปทั้งตัว ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยถูกปลาและกุ้งแทะ ตัวใหญ่กว่าผู้ใหญ่ทั่วไปสามถึงสี่เท่า ทุกครั้งที่ก้าวเดิน พื้นก็สั่นสะเทือนตามไปด้วย
เย่ซูเหยาสะบัดคมลมเข้าใส่มัน แต่มันกลับเหมือนรับรู้ได้ หันมองไปทางเย่ซูเหยา ก่อนจะตวัดคมวารีกลางอากาศปัดการโจมตีนั้น หยดน้ำกระเซ็นลงบนพื้น
ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อ ซอมบี้ก็มีพลังพิเศษได้ด้วยหรือ!?
ซือหร่านยังพอสงบสติอารมณ์ได้ พรุ่งนี้หิมะจะตก ดูท่าว่าก่อนหน้านั้นหนึ่งวัน ซอมบี้ก็วิวัฒนาการแล้ว
“แฮ่!” มันคำรามลั่น ซอมบี้รอบด้านหลั่งไหลเข้ามาหาพวกเขาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับมีเป้าหมายชัดเจน
“ดูท่าพวกมันจะแบ่งระดับกันแล้ว เราต้องรีบจัดการให้จบ ซอมบี้พวกนี้ถึงจะสลายไป!” ซือหร่านสะบัดลูกบอลสายฟ้าใส่ซอมบี้สามตัวที่กำลังจะเข้ามาในวงล้อม
ซอมบี้น้ำถูกเย่ซูเหยาทำให้เดือดดาลอย่างเห็นได้ชัด มันพุ่งเข้าหาเธอ ด้วยร่างกายที่ใหญ่โต คมลมของเย่ซูเหยาจึงทำอะไรมันไม่ได้