“ไอ้เด็กนี่อีกแล้ว ระเบิดไปสองรอบแล้ว ยังสร้างเรื่องไม่เลิกจริง ๆ”
ท่ามกลางความพร่าเลือน เสียงสนทนาค่อย ๆ ชัดขึ้น
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ คราวนี้ยังไม่ใช่โลกของตัวเองด้วยซ้ำ โลกต่าง ๆ ที่ได้รับผลกระทบจากบั๊กตอนเขาระเบิดครั้งก่อนจนถึงตอนนี้ก็ยังซ่อมไม่เสร็จ”
น้ำเสียงของทั้งคู่ฟังดูเหมือนพนักงานออฟฟิศที่กำลังบ่นเรื่องงาน
โจวหนั่วเฉินลืมตาขึ้น เขาอยู่ในมิติอันว่างเปล่าไร้รูปร่างแห่งหนึ่ง
เขาระเบิดตัวเองไปแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงยังไม่ตาย?
ชายสองคนค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขา
สติของเขาค่อย ๆ แจ่มชัด ความคิดทยอยกลับคืนมา
“พวกคุณคือ...ผู้ใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์?”
เสียงของโจวหนั่วเฉินแหบพร่า ราวกับไม่ได้พูดมานานมากแล้ว
“ไม่กล้ารับคำชม ต้องขอบคุณนายที่ทำให้พวกเราต้องทำงานล่วงเวลาไม่หยุดหย่อน แถมยังต้องอดทนทำงานอย่างเต็มที่อีกต่างหาก”
พลังของผู้ใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ดำรงอยู่ในโลกต่าง ๆ หากจะพูดให้ถูก พวกเขาไม่ใช่ผู้ปกครองของแต่ละโลก แต่เป็นผู้ดูแลที่ควบคุมทิศทางการดำเนินไปของโลกเหล่านั้น
หน้าที่ของพวกเขาคือรักษาให้โลกดำเนินไปอย่างมั่นคง ความสมดุลของโลกนั้นกระทบถึงกันทั้งระบบ เพียงเกิดข้อผิดพลาดเล็กน้อย โลกอื่น ๆ ก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย
ส่วนโจวหนั่วเฉินน่ะหรือ...เฮอะ คนคนเดียวระเบิดไปตั้งสองโลก
อาศัยว่าตัวเองมีพลังพิเศษแข็งแกร่ง ก็เล่นงานพวกเขาจนแทบเอาชีวิตไม่รอด
“ทำไมผมถึงยังมีชีวิตอยู่?”
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างกายแหลกสลายตอนระเบิดตัวเอง ทั้งชีวิตของเขาและโลกซอมบี้ระเบิดไปพร้อมกัน
“ก็เพราะโลกที่นายระเบิดไม่ใช่โลกของนายไง”
ชายร่างเตี้ยอ้วนคนหนึ่งพูดด้วยท่าทีไม่ค่อยเป็นมิตร
ถ้าต้องคอยจับตาดูให้โลกต่าง ๆ ดำเนินไปตามปกติ เหนื่อยแทบตายทุกวัน แล้วอยู่ ๆ ก็มีไอ้เด็กเวรนี่มาป่วนทุกอย่างจนพังครืน ใครจะยังทำหน้าดี ๆ ใส่ได้