หยุนเช่อนั่งพิงโซฟาอย่างสบาย ๆ ระหว่างเขากับซ่างกวนเยว่แทบไม่มีช่องว่าง ต่างจากคนอื่นที่เว้นระยะห่างกันอย่างน้อยครึ่งเมตร เขาเอียงศีรษะไปทางซ่างกวนเยว่เล็กน้อยแล้วมองเธอ
“งั้นเธอก็ดูถูกหัวหน้าโจวกับหัวหน้ากู้แล้วล่ะ เสื้อผ้าไม่ใช่ประเด็นหรอก เชื่อไหมว่าถ้าสองคนนั้นใส่เสื้อกล้ามคนแก่ไป ก็ยังมีคนล้อมหน้าล้อมหลังเป็นพรวน บางคนถึงขั้นถอดเสื้อตัวเองออก แค่เพื่อแต่งตัวให้เหมือนพวกเขา”
กู้หมิงอยู่ในตำแหน่งสูงอยู่แล้ว แน่นอนว่าเขาคิดว่าแต่งตัวสบาย ๆ ก็พอ พวกเขาไม่จำเป็นต้องเรียกร้องความสนใจจากใคร
แต่งตัวพิถีพิถันฉูดฉาดเกินไปกลับยิ่งแสดงว่าไม่มั่นใจ คนเรามักแสดงออกในสิ่งที่ตัวเองขาด นี่มันเจตนาชัดเจนเสียยิ่งกว่ากระไรดี
ทุกคนไม่ได้โง่เสียหน่อย ถ้าคุณใส่เสื้อกล้ามคนแก่ไปร่วมงานเลี้ยงจริง ๆ พวกเขาไม่กล้าหัวเราะเยาะหรอก มีแต่จะคิดว่าคุณต้องมีอะไรดี ๆ อยู่แน่
“เพราะงั้น ในเมื่ออยู่บนจุดสูงสุดแล้ว ยิ่งเป็นธรรมชาติ ก็ยิ่งดูเหมาะสม”
โจวหนั่วเฉินกับกู้หมิงสบตากัน หยุนเช่อคนนี้...ไม่ธรรมดาจริง ๆ
งานเลี้ยงจัดขึ้นในคืนมะรืนนี้ ข้อตกลงความร่วมมือมีทั้งการแลกเปลี่ยนผู้มีพลังพิเศษและเสบียง รวมถึงการแบ่งปันข้อมูลซอมบี้ในแต่ละพื้นที่และเทคนิคการโจมตีกับป้องกัน
วันนั้น เด็กสาวทั้งสามไม่ได้แต่งตัวเป็นทางการมากนัก แต่ทุกคนสวมกระโปรงที่ใฝ่ฝันอยากใส่มานาน ดูสดใสสะดุดตา
ในห้องของซือหร่าน ซ่างกวนเยว่กับเย่ซูเหยากำลังส่องกระจก ส่วนซือหร่านนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ
“ให้ตายสิ ฉันไม่ได้ใส่กระโปรงมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย อยากใส่กระโปรงสั้นจังโว้ย”