ทั้งสองเดินต่อไปยังที่พักของพวกเขา เหอเยี่ยนกับเวินเหยียนอายุเท่ากัน ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบหนุ่มวัยแรกแย้มของเหอเยี่ยน เจียงเหิงมองปราดเดียวก็รู้
“หมอนั่นเป็นคนดีนะ”
เจียงเหิงให้ความเห็นอย่างเป็นกลาง
ไม่ว่าจะชาติตระกูลหรือนิสัยใจคอ เหอเยี่ยนก็โดดเด่นทั้งคู่ แถมยังอัธยาศัยดีและมุ่งมั่นก้าวหน้า
“อ้อ”
เวินเหยียนชะงักไป เธอไม่เคยคิดไปถึงเรื่องนั้น แต่ในเมื่อเจียงเหิงพูดแบบนี้ แสดงว่าเขาคงสังเกตเห็นอะไรเข้าแล้ว
ดูท่าหลังจากนี้คงต้องรักษาระยะห่างจากเหอเยี่ยนไว้
“พี่โดนคุณปู่แพร่เชื้อหรือไง ทั้งที่ตัวเองเกลียดการถูกเร่งให้แต่งงาน แล้วทำไมมาพูดกับฉันแบบนี้ล่ะ?”
เจียงเหิงเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงพูดประโยคนี้ออกมา เขารู้ดีว่าเวินเหยียนยังไม่ถึงวัยที่จะต้องหาคู่
“พี่ผิดเอง ขอโทษนะ”
เจียงเหิงรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองแปลกไป หลายวันที่ผ่านมาเขาพาทหารไปยังฐานที่มั่นอื่นเพื่อปราบพวกก่อกบฏ ที่จริงวันนี้ถึงจะกลับมา
แต่เมื่อภารกิจใกล้เสร็จสิ้น เขาก็สั่งให้ลูกน้องจัดการงานส่วนที่เหลือต่อ แล้วรีบกลับมาก่อน
เพราะ...เขาคิดถึงเวินเหยียน
อาจเป็นเพราะหลังวันสิ้นโลก พวกเขาแทบไม่เคยแยกจากกันนานขนาดนี้ ทุกวันได้เจอกัน จึงไม่ค่อยชิน
เขามองเธอเป็นน้องสาว เป็นครอบครัวมาตลอด การคิดถึงเธอก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
แต่เจียงเหิงกลับลืมไปว่า เมื่อก่อนเขายุ่งจนไม่กลับบ้าน บางครั้งถึงขั้นค้างคืนในห้องทำงาน ก็ไม่เห็นจะคิดถึงครอบครัวเลย
เขาเพิ่งเกลี้ยกล่อมตัวเองได้ เสียงของเวินเหยียนก็ดังขึ้น
“พี่ไม่ต้องขอโทษหรอก พี่อายุมากกว่าฉัน งั้นเอาแบบนี้นะ รอพี่มีแฟนก่อน แล้วฉันค่อยคบใคร ดีไหม?”