เซี่ยอวิ้นคราวนี้แทบจะร้องไห้เพราะความโมโหแล้ว “ซือหร่าน เธอ... เธอช่วยรู้จักมารยาทหน่อยได้ไหม!”
คำพูดแห้งแล้งชะมัด
ซือหร่านสะใจที่ได้เถียงจนหนำใจแล้วก็พลิกตัวขึ้นไปนั่งเบาะหลังของจอร์จ แพตตัน เอนกายพิงเบาะอย่างเกียจคร้าน หางตาแฝงแววท้าทายขณะปรายตามองอีกฝ่าย สีหน้าหล่อเท่จนเกินบรรยาย
“ฉันไม่มีมารยาท แล้วต้องระวังอะไรล่ะ?”
พอเห็นเธอขึ้นรถ ทุกคนก็ทยอยตามขึ้นไป รถออฟโรดเจ็ดที่นั่งยังเหลือที่ว่างอีกหนึ่ง เซี่ยอวิ้นตาเป็นประกาย
“พวกคุณยังนั่งไม่เต็มนี่ ฉัน...” เธอหันไปมองถังเย่าด้วยสายตาน่าสงสาร
ถังเย่าวางกระเป๋าหนัก ๆ ลงบนที่นั่งว่างดังปัง “ขอโทษนะ ฉันมีสัมภาระเยอะ ที่ตรงนี้เอาไว้ใส่ของ”
ถังเย่าเกาหัว สีหน้าราวกับเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองสามารถสละที่นั่งให้ผู้หญิงได้
สวี่จื่อโม่เป็นคนขับ รถทั้งหกคนแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว
ข้างรถบัสหลายคัน หลี่โจวหยางซึ่งรับผิดชอบตรวจคนขึ้นรถมองไปทางพวกเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ซือหร่านนี่ตาถั่วจริง ๆ ผู้ชายพวกนั้นหน้าตาดีแล้วมีประโยชน์อะไร คนเยอะย่อมมีกำลังมากกว่า ทางนี้มีคนอยู่บนรถบัสตั้งหลายคัน ถึงจะปลอดภัยกว่า สักวันเขาจะทำให้เธอร้องไห้แล้วมาขอร้องเขาเอง
ในชั่วขณะที่กำลังเหม่อ มีผู้หญิงร่างผอมบางคนหนึ่งขึ้นรถบัสมา สีหน้าท่าทางปกติดี เขาจึงไม่ได้ใส่ใจ
รอยเล็บยาวเท่านิ้วชี้ตรงขาซ้ายถูกขากางเกงปิดมิดชิด...
“ซือหร่าน เธอนี่สุดยอดจริง ๆ ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นแทบร้องไห้เพราะเธอเลย ปากเธอนี่สูสีกับหัวหน้าจริง ๆ” สวี่จื่อโม่อุทานอย่างทึ่ง
“เหอะ~” โจวหนั่วเฉินเชิดหน้าหันไปมองนอกหน้าต่าง ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นบ่งบอกว่าอารมณ์ดีไม่น้อย