ตลอดทางมีซอมบี้พุ่งเข้าใส่รถฮัมเมอร์ไม่ขาดสาย โชคดีที่พวกเธอเสริมความแข็งแรงให้รถไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ซือหร่านเหยียบคันเร่งพุ่งชนพวกมันกระเด็นไปหมด เท้าที่เหยียบคันเร่งไม่สั่นแม้แต่น้อย
พวกเธอตั้งใจใช้เส้นทางที่วางแผนไว้ก่อนหน้านี้ คนไม่พลุกพล่าน แถมถนนยังกว้าง แม้จะต้องอ้อมไปไกลสักหน่อยก็ตาม
แต่ตลอดทางกลับไม่เห็นคนอื่นเลยสักคน คงไม่หนีออกจากเมืองไปแล้ว ก็หลบซ่อนตัวกันหมด
ยิ่งออกไปไกล ซอมบี้ก็ยิ่งน้อยลง ตอนที่ทั้งสองเริ่มเห็นป้ายบอกทางไกล ๆ ที่เขียนว่า “ยินดีต้อนรับกลับมาเมืองอวี้หนิง!” จู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนโผล่ออกมาจากข้างทาง ข้าง ๆ ยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ดูท่าทางเหมือนจะขวางรถ
แต่ดูจากท่าแล้วเหมือนตั้งใจให้รถชนมากกว่า เพราะชายคนนั้นแทบจะพุ่งเข้าหารถอยู่แล้ว
เอาละสิ คิดว่านี่เป็นรถรับจ้างหรือไง ความรู้สึกผิดเพียงริบหรี่ที่ซือหร่านมีอยู่ก็หายวับไปจนหมด
พอรถใกล้ถึงตัวชายคนนั้น เธอไม่ได้ชะลอความเร็ว แต่หักพวงมาลัยไปทางขวาอย่างแม่นยำ
รถฮัมเมอร์ไหวเพียงเล็กน้อย ชายคนนั้นก็พุ่งลงไปกองกับพื้น พอเงยหน้าขึ้นมา รถก็แล่นห่างไปจนไม่ได้แม้แต่ควันท่อไอเสีย
ซือหร่านคิดในใจ: ตราบใดที่ฉันไม่ลงจากรถ ก็ไม่มีทางทดสอบศีลธรรมฉันได้ ฉันยังเป็นเด็กดีมีคุณธรรมอยู่ เย่!
ตอนขับออกจากเมือง ในที่สุดพวกเธอก็เจอรถอยู่หลายคัน รถเหล่านั้นแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว รีบหนีออกจากเมืองโดยไม่หยุดพัก
เย่ซูเหยามองผ่านกล้องส่องทางไกล เห็นโจวหนั่วเฉินกับพวกยืนรออยู่ไม่ไกล “พวกเขามาถึงแล้ว แต่แถวนี้เหมือนจะมีรถบัสหลายคัน คนในเมืองคงเตรียมออกจากเมืองกันวันนี้”