ฐานที่มั่นมีจุดต้อนรับโดยเฉพาะ พวกเขามาถึงก็เห็นเจิ้งรุ่ยกับคนอื่น ๆ มาถึงกันแล้ว
เจิ้งรุ่ยหวีผมเรียบกริบ ใบหน้าประดับรอยยิ้มประจำตัว ดูกระปรี้กระเปร่าทีเดียว
เจิ้งรุ่ยมองซือหร่านกับพวกแล้วเอ่ยว่า “ทีมจิงอวิ๋น ชื่อฟังดูมีสง่าราศีมาก วันนี้ได้พบกันแล้ว ทุกคนยังหนุ่มสาวกันทั้งนั้น พวกคุณคือความหวังของวันสิ้นโลกเลยนะ”
ซือหร่านกับเย่ซูเหยาไม่ถนัดพูดจาประจบประแจง จึงนั่งอยู่ตรงปลายโต๊ะอาหาร ปล่อยให้โจวหนั่วเฉินกับกู้หมิง คุณชายจากเมืองหลวงสองคนเป็นฝ่ายรับมือ
“มีแต่อาหารบ้าน ๆ อย่าถือสากันนะ” บนโต๊ะมีทั้งไก่ เป็ด ปลา และผักสดหลายชนิด ในวันสิ้นโลกนับเป็นงานเลี้ยงหรูหราแล้ว หัวหน้าฐานคนนี้ช่างใจกว้างจริง ๆ
ซือหร่านไม่คิดเลยว่าจะได้สัมผัสความรู้สึกแบบ ‘เหล้าหอมเนื้อหอมจากประตูแดง แต่คนยากจนอดตายข้างทาง’ ด้วยตัวเอง
เมื่อนึกถึงซ่างกวนชิ่งป๋อที่เปื้อนโคลนไปทั้งตัว ทำงานจัดการเรื่องต่าง ๆ ในฐานที่มั่น ทั้งยังพาลูกสาวไปขอแหล่งน้ำให้ชาวเมืองด้วยตัวเอง ความประทับใจแรกที่เธอมีต่อเจิ้งรุ่ยจึงไม่ค่อยดีนัก
เจิ้งรุ่ยเองก็ไม่คิดว่าอาหารมื้อนี้จะเป็นโอกาสแสดงอำนาจของเขาได้ดีถึงเพียงนี้ แต่คนหนุ่มสาวกลุ่มนี้กลับกินกันอย่างไม่รีบร้อน และดูไม่มีทีท่าว่าอยากพูดคุยกับเขา
ต้องรู้ว่าผู้มีพลังพิเศษสองคนที่มากับพวกเขาเมื่อวาน พอกินข้าวกับเขาเมื่อคืนก็แสดงท่าทีเลื่อมใสเสียเต็มประดา แถมยังรับปากว่าจะติดตามเขาทุกฝีก้าว รับมือได้ง่ายเหลือเกิน
“พวกคุณมาถึงฐานเจิ้นอันแล้ว ต่อไปก็เป็นส่วนหนึ่งของฐานที่มั่น เรื่องหลายอย่างที่นี่คงต้องพึ่งพาพวกคุณ ความสามารถยิ่งมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งมาก” เจิ้งรุ่ยยกแก้วขึ้น