เช้าวันต่อมา ทีมจิงอวิ๋นก็มาพบกับซ่างกวนเยว่และอู๋เฉาหลินที่หน้าประตู
ซ่างกวนชิ่งป๋อแจกปืนพกให้พวกเขาคนละกระบอก เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
“หัวหน้าทีม คราวนี้มีคนงานไม่มาก มีแค่ 10 คนที่ยอมมา” เด็กสาวคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ รายงานงานให้อู๋เฉาหลินฟัง
“ไม่เป็นไร ฉันนับเป็นหนึ่งในนั้นด้วย เดี๋ยวฉันลงน้ำไปพร้อมกับทุกคน”
เด็กสาวขมวดคิ้ว “ฉันไปกับคุณได้ อันตรายเกินไปนะ”
“คุณไปยิ่งอันตราย พวกคุณไม่มีใครมีพลังพิเศษ ถ้าเกิดเหตุแบบทีมเควินครั้งก่อนขึ้นมา ฉันคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต” อู๋เฉาหลินพูดอย่างจริงจัง
“แต่ครั้งก่อนเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นกันเองในทีม พวกเราไม่...” เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“เจียงเยว่!” อู๋เฉาหลินขึ้นเสียงเล็กน้อย น้ำเสียงเคร่งขรึม จนซือหร่านที่อยู่ทางนี้ยังได้ยิน
เจียงเยว่ชะงักไป กัดฟันเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “ขอโทษ ฉัน...พวกเราแค่เป็นห่วงคุณ ระวังตัวด้วยนะ”
พูดจบเด็กสาวก็เดินจากไป
“พี่สาวคนสวยเขาเป็นห่วงคุณแท้ ๆ ทำไมต้องดุด้วย” เย่ซูเหยาพิงต้นไม้อยู่ข้าง ๆ
อู๋เฉาหลินยิ้มขื่น “ความสามารถของฉันยังไม่พอจะปกป้องพวกเขา”
“โลกวันสิ้นโลกโหดร้าย ไม่มีใครได้รับการปกป้องไปตลอดหรอก คุณพูดแบบนี้อาจทำให้พวกเขาเดือดร้อนก็ได้” ซือหร่านไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเขา
อู๋เฉาหลินมองเธอ น้ำเสียงเจือความประหม่า “ได้ ฉันจะระวัง ขอบคุณนะ”
โจวหนั่วเฉินรูดซิปเสื้อคลุมขึ้นอย่างหงุดหงิด “จะไปกันหรือยัง มัวแต่คุยเดี๋ยวก็ค่ำพอดี”
“พี่ใหญ่ นี่ยังไม่แปดโมงเลย ใครไปทำให้โมโหแต่เช้าล่ะ อารมณ์ร้อนจริง” ซือหร่านรู้สึกงุนงง