ทำไมพอฉันทะลุเข้าไปในนิยาย พระเอกวันสิ้นโลกถึงไม่เย็นชาแล้วล่ะ

ตอนที่ 10 บ้านของฉันอยู่ที่นี่

7 นาที· 1.6K คำ

ตอนเข้านอน เด็กสาวทั้งสองนอนเตียงเดียวกัน อำลาค่ำคืนสุดท้ายที่ไร้กังวลของพวกเธอ

แต่ชั้นบนชั้นล่างกลับไม่สงบ ซอมบี้ในยามค่ำคืนว่องไวผิดปกติ เสียงคำรามและต่อสู้จากชั้นบน เสียงประตูเหล็กชั้นล่างถูกกระแทกพัง เสียงกรีดร้องของผู้คนในบ้าน รวมถึงเสียงฝีเท้าสวบสาบในโถงทางเดินดังระงม...

ประตูของพวกเธอเสริมความแข็งแรงไว้เป็นพิเศษ ต่อให้เป็นความสามารถของซอมบี้ในตอนนี้ก็ไม่มีทางพังเข้ามาได้ แต่ใครจะหลับลงกันล่ะ

ทั้งคู่ไม่มีใครคิดจะลุกขึ้นมา พวกเธอขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ราวกับกำลังบอกลาตัวเองที่ขี้ขลาดเป็นครั้งสุดท้าย สิ่งที่ต้องเผชิญในวันพรุ่งนี้จะไม่เปิดโอกาสให้พวกเธอหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว

เช้าวันถัดมา ทั้งคู่ตื่นตอน 6 โมง ซอมบี้ในตอนเช้าอ่อนแรง เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับออกไปข้างนอก

พวกเธอสวมชุดวอร์มขายาวที่ตั้งใจซื้อมา เนื้อผ้าระบายอากาศได้ดีและฉีกขาดยาก แม้โอกาสที่ผู้มีพลังพิเศษจะกลายเป็นซอมบี้หลังถูกข่วนจะมีเพียงประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้ามีบาดแผลเป็นสิบแห่งก็ยากจะพูดได้

ทั้งคู่เหน็บมีดสั้นไว้ที่เอว ส่วนไม้เบสบอลสะพายไว้ด้านหลัง พลังพิเศษมีจำกัด และตอนนี้ก็ไม่ได้รุนแรงนัก สู้เข้าประชิดตัวให้เร็วและเด็ดขาดยังดีกว่า

เมื่อชุดที่สวมเข้ากับใบหน้าอันงดงามและสัดส่วนสมบูรณ์แบบของทั้งคู่ ต่อให้เป็นซือหร่านผู้มีใบหน้าหวาน ก็ยังแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่รัศมีรอบตัวกลับแผ่ออกมาเต็มเปี่ยมจนไม่มีใครกล้าดูแคลน ผมดำสนิทยาวประบ่าระต้นคอ ม้วนเป็นลอนเล็กน้อย ดูเรียบร้อยน่ารัก ความแตกต่างเช่นนี้ยิ่งขับความงามให้โดดเด่นถึงขีดสุด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป