“ฉันก็เหมือนกัน” เย่ซูเหยาบุ้ยปาก
“อย่างน้อยเธอก็สนิทกับอวิ๋นเจิง แต่ฉันยังต้องรับมือกับไป๋จู๋เหย่ หมอนั่นเหมือนหมาไม่มีผิด แถมยังไม่รู้จักซื่อสัตย์ พูดง่าย ๆ ก็คือ ‘หมาซื่อ’ นั่นแหละ!”
กู้หมิงกลั้นหัวเราะไม่ไหว ก่อนจะเอ่ยอย่างจนใจว่า “เธออย่าไปพูดต่อหน้าเขาเชียว วางใจเถอะ ในเมื่อแต่ละตระกูลผลัดกันประจำการ เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามหรอก มีฉันอยู่ทั้งคน”
เย่ซูเหยาพยักหน้า แล้วเริ่มแสดงทันที เธอกระตุกชายเสื้อของชายหนุ่ม สีหน้าท่าทางเกินจริง “รองหัวหน้าทีม ต้องคอยปกป้องฉันนะ!”
กู้หมิงกุมมือเธอไว้ สอดนิ้วประสานกัน น้ำเสียงอ่อนโยน “ได้”
“ผมด้วย!” ถังเย่าซึ่งอยู่ทีมเดียวกับทั้งคู่เอ่ยขอให้ช่วยคุ้มครองอย่างซื่อ ๆ
“แล้วนายมาเกี่ยวอะไรด้วย?”
กู้หมิงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา
“อ้อ”
โดนป้อนอาหารหมาเข้าปาก แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เรื่อง
“ซ่างกวนเยว่ ลู่เช่อ...” โจวหนั่วเฉินมองเธอ ก่อนจะเตือนว่า “คนคนนี้ลึกลับหยั่งถึงยาก ยังไงก็ระวังไว้ดีกว่า”
“อืม ฉันรู้แล้ว”
ซ่างกวนเยว่เองก็นึกไม่ถึงว่าเธอกับลู่เช่อจะยังไม่ทันได้เป็นฝ่ายตรงข้ามกัน กลับต้องมาร่วมมือกันก่อน เรื่องนี้เหนือความคาดหมายจริง ๆ
พอคิดว่าต่อจากนี้ยังต้องร่วมงานกับเขา ซ่างกวนเยว่ก็เริ่มปวดหัว
ลู่เช่อเป็นคนทำอะไรสุดโต่งและเอาแต่ใจ เข้ากับคนยากเหลือเกิน เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าถ้าความเห็นไม่ตรงกัน เซี่ยฉางชิงจะกดเขาอยู่ไหม
“ไม่ต้องห่วง มีฉันกับเสี่ยวอี้อยู่ด้วย อีกอย่าง นี่เป็นเขตของฝั่งตะวันออก เขาก่อเรื่องอะไรไม่ได้หรอก”
“อืม”
โจวหนั่วเฉินจับมือซือหร่าน ยิ้มอย่างสบายใจ “นักเรียนซือหร่าน ได้เดินตามหัวหน้าทีมอยู่คนเดียว รู้สึกเป็นเกียรติไหม?”