“ไม่ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนก็เป็นคนเนื้อหอมทั้งนั้น ถ้าไม่มีรากฐานอะไรเลยจริง ๆ ก็ต้องกลายเป็นเป้าหมายที่ทุกคนแย่งชิงกันแน่นอน”
“เรื่องนั้นฉันรู้...”
ซือหร่านไม่มีทางบอกพวกเธอเรื่องนางเอกกับนางร้ายได้ เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่า พอได้สัมผัสตัวละครในบทนิยายจริง ๆ แล้ว ตัวเองจะกลายเป็นหนึ่งในตัวละครไปด้วย
“ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ” ซ่างกวนเยว่ลูบหัวซือหร่าน “แต่เราพึ่งพาคนอื่นอย่างเดียวไม่ได้ ต่อไปพอพวกเขาจากไป ต่อให้คิดช่วยก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายเราก็ต้องพึ่งตัวเอง”
เย่ซูเหยาโบกมืออย่างเด็ดขาด “ในเมื่อยื่นหัวออกไปก็โดนฟัน หดหัวกลับไปก็โดนฟันเหมือนกัน งั้นเราก็ทำตามความรู้สึกไปเลย!”
ความรู้สึกงั้นหรือ...
เธอรู้ดีว่าถ้าอยากหลุดพ้นจากเส้นเรื่องของนางเอก ก็ควรตัดสินใจให้เด็ดขาดเสียที
แต่ลองถามใจตัวเองดูแล้ว ความผูกพันที่ร่วมเป็นร่วมตายกันในวันสิ้นโลก สำหรับซือหร่านที่ชาติก่อนแทบไม่มีเพื่อนเลยนั้น เป็นสิ่งที่ตัดใจทิ้งได้ยากจริง ๆ
ถึงอย่างนั้น โจวหนั่วเฉินก็ไม่ได้พูดเรื่องให้พวกเธอไปเมืองหลวงอีก
นั่นหมายความว่าเธอจะเห็นแก่ตัวสักพักได้หรือเปล่า อย่างน้อยในฐานชางซง ในนิยายก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิตอะไร
พวกเธอหลีกเลี่ยงเส้นเรื่องที่ต้องไปเมืองหลวงได้ แถมยังอาศัยชื่อทีมจิงอวิ๋นอยู่ในฐานชางซงต่อได้ด้วย
ดูเหมือน...จะไม่เลวเหมือนกัน
ซือหร่านพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองอยู่ตลอด เพื่อจะได้ฝึกฝนร่างกายไปด้วย
“เหยาเหยา พี่ซ่างกวน งั้น...พวกเราอยู่ต่อ รอให้เพิ่มระดับกันให้ดี ต่อให้วันหน้าพวกเขาจากไป พวกเราก็ยังใช้ชีวิตได้ดี”
สุดท้ายความรู้สึกก็เป็นฝ่ายชนะ
“อื้อ! ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาเธอแน่!” พอเห็นซือหร่านคิดตก เย่ซูเหยาก็พลอยดีใจขึ้นมา
ซ่างกวนเยว่ยิ้มอย่างปลื้มใจ รู้สึกอยู่เสมอว่าเด็ก ๆ เติบโตขึ้นแล้ว “ฉันก็เหมือนกัน พวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ!”