“พี่เหอ ซอมบี้ไม่กี่ตัวนี้พวกพี่จัดการเองได้อยู่แล้ว พาผมออกมาด้วยทำไม”
ระหว่างทางกลับฐาน เสียงใสกังวานของเด็กหนุ่มดังขึ้นจากเบาะข้างคนขับของรถออฟโรด
เซี่ยช่านเอนพิงพนักอย่างเกียจคร้าน รูปร่างสูงโปร่ง ปอยผมหน้าผากปลิวตามแรงลม เผยให้เห็นคิ้วตาหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน รอยยิ้มที่มุมปากกลับไปไม่ถึงดวงตา
น้ำเสียงแฝงความหยิ่งทะนงที่คนทั่วไปไม่มี ช่างขัดกับบุคลิกสดใสสะอาดตาของเขา ตอนนี้เขาเปิดหน้าต่าง ปล่อยให้ลมพัดอย่างสบายอารมณ์
“ยังมีหน้ามาถามอีกนะ พี่พานายออกมาเพื่อหลบกระแสไม่ดีต่างหาก”
เด็กสาวบนเบาะหลังชะโงกหน้าออกมา ใบหน้าเรียวสวยฉายความเอือมระอาอย่างชัดเจน เด็กนี่หยิ่งจริง ๆ ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองกำลังเจอสถานการณ์แบบไหน
“ชิ” เซี่ยช่านเบือนหน้าไปมองนอกหน้าต่าง แสงแดดทาบลงบนขนตาหนา ทิ้งเงาจาง ๆ ไว้
“หลินเฟิงน่ะเหรอ ผมกลัวเขาหรือไง? พวกผู้มีพลังพิเศษใต้สังกัดเขา แค่ผมคนเดียวก็ล้มได้หมด”
“เสี่ยวช่าน!” ซางเหอเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน “เขาเป็นหัวหน้าฐาน นายอยู่ข้างนอกห้ามเรียกชื่อเขาห้วน ๆ แบบนั้น”
“คราวนี้มีชาวบ้านในฐานหลายคนถูกลัทธินอกรีตชักจูงให้ศรัทธาเทพหิมะ เขาส่งผู้มีพลังพิเศษไปปราบก็ไม่ใช่เรื่องแปลก นายไม่ช่วยก็แล้วไปเถอะ ยังไปอัดคนของเขาอีก ทำให้เขาเสียหน้าแบบนี้ สักวันนายได้เดือดร้อนแน่”
“เหอะ คนของเขามีบางคนที่ไม่สะอาด ผมช่วยเขาชำระคนในบ้านตัวเอง มีปัญหาตรงไหน?” เซี่ยช่านมีสีหน้าเหยียดหยาม
“คนพวกนั้นมีพลังพิเศษนิดหน่อยก็วางอำนาจบาตรใหญ่ ผมเห็นแล้วขัดตาตั้งนาน หลินเฟิงไม่จัดการ ผมก็จัดการแทน บอกเขาด้วยว่าไม่ต้องขอบคุณ”