หลังจากทุกคนกลับถึงวิลล่า คู่สามีภรรยาอวิ๋นชิงก็กลับไปแล้ว เหลือเพียงพ่อบ้านโม่ที่รอหยุนเซี่ยวอยู่ที่นี่เพื่อพาเธอกลับไปพักผ่อน
“พรุ่งนี้เจอกันนะ แปดโมงเช้า ฉันตั้งตารอเลย” หยุนเซี่ยวโบกมือให้พวกเขา ก่อนเดินตามพ่อบ้านโม่ไป
“หรือพวกเราจะระแวงกันไปเองจริง ๆ?”
อวิ๋นเจิงยืนอยู่ตรงประตู มองคฤหาสน์อันเงียบสงบ
ทำไมเขาถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่า พอเข้าใกล้ความจริงที่สุด ทุกอย่างก็ถูกตัดขาดฉับพลัน
ทั้งที่กระบวนการเข้าใกล้ความจริงกลับราบรื่นเหลือเกิน
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยควบคุมทุกสิ่ง คล้ายแมวจับหนู หยอกล้อและเล่นกับพวกเขา
ความรู้สึกค้างคาเช่นนี้เหมือนมีบางอย่างบีบรัดลำคอ จนหายใจไม่ออก
ในจังหวะที่ทุกคนกำลังหมดกำลังใจ อวิ๋นเจิงกับซือหร่านก็สบตากันขึ้นมาโดยไม่ได้นัดหมาย
‘ตึก ตึก’ ‘ตึก ตึก’ ‘ตึก ตึก’…
เสียงฝีเท้า…ดังขึ้นอีกแล้ว
“ฉันไม่เชื่อว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญได้ขนาดนี้ ทุกอย่างมันแปลกชัด ๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีอะไรเลย…”
ซือหร่านไม่ยอมเชื่อ หากลางสังหรณ์ของพวกเขาไม่ผิด แต่กลับหาคำตอบไม่ได้เสียที ก็มีเพียงความเป็นไปได้เดียว—คฤหาสน์ตระกูลหยุนอันกว้างใหญ่แห่งนี้คือกรงขังพวกเขา
เหมือนปล่อยหนูขาวให้วิ่งในเขาวงกต พวกมันเอาแต่หาทางออก แต่พอใกล้จะเจอ มนุษย์ก็จับมันกลับไปไว้ที่เดิม แล้วให้เริ่มใหม่อีกครั้ง
แต่ไม่มีใครในที่นี้ยอมเป็นหนูขาวที่ถูกคนอื่นชักใยตามใจชอบ…
พวกเขาตัดสินใจแยกกันเป็นสามกลุ่ม ซือหร่าน โจวหนั่วเฉิน และอวิ๋นเจิงจะพาสวี่จื่อโม่ซึ่งคุ้นเคยกับพื้นที่แล้ว ไปตามหาต้นตอของเสียงฝีเท้า