“หนั่วเฉินกับซือหร่านล่ะ?” ตอนนี้เบาะแสขาดสะบั้นแล้ว กู้หมิงถึงได้มีโอกาสถาม
สวี่จื่อโม่ตอบว่า “ซือหร่านก็ถูกควบคุมเหมือนพวกเขา หัวหน้าคอยดูแลเธออยู่ แล้วก็ให้พวกเราระวังสวีอันด้วย”
“อะไรนะ!!”
เย่ซูเหยานั่งไม่ติด รีบจะวิ่งไปที่คฤหาสน์ แต่กู้หมิงคว้าตัวไว้
“อย่าเพิ่งร้อนใจ หนั่วเฉินอยู่ที่นั่น ไม่มีทางเกิดเรื่องหรอก”
เย่ซูเหยาร้อนใจจนน้ำตาแทบไหล “ไม่ ฉันต้องไปอยู่กับเธอ ซือหร่านสำคัญกว่าทุกอย่าง”
กู้หมิงมองดวงตาคู่นั้นที่คลอไปด้วยน้ำตา ก่อนค่อย ๆ คลายมือ “ระวังตัวด้วย”
“ถังเย่า เฉินอี้ พวกนายรอซ่างกวนเยว่กับอู๋เฉาหลินมารวมตัวกันทางนี้ แล้วมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ฝูงชนกำลังเคลื่อนตัวไป ค้นหาดูว่าพบอะไรไหม” กู้หมิงรีบปรับแผนการสั่งการ “สวี่จื่อโม่ ไปตามหาสวีอันกับฉัน”
……
บนเตียง ซือหร่านค่อย ๆ รู้สึกตัว พอเห็นโจวหนั่วเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงในความมืด เธอก็ตกใจ รีบลุกขึ้นนั่งทันที
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เห็นซือหร่านไม่เป็นอะไร โจวหนั่วเฉินถึงค่อยโล่งใจ พลันนึกอยากหยอกเธอขึ้นมา “จำไม่ได้แล้วเหรอ?”
ซือหร่านจำได้แค่เรื่องในฝัน ส่วนสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเธอจำไม่ได้เลย แต่เหมือนจะเห็นโจวหนั่วเฉินอยู่ด้วย
“ฉัน...ฉันถูกควบคุมใช่ไหม?” ซือหร่านเม้มปากนิด ๆ เธอประมาทเกินไปจริง ๆ ต่อให้เคยอ่านนิยายมาแล้ว แต่เรื่องที่ไม่เคยประสบด้วยตัวเองก็ป้องกันได้ยาก “ฉันไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ ใช่ไหม?”
ถ้าเธอทำร้ายโจวหนั่วเฉินเข้า คงเป็นบาปมหันต์ เขาช่วยเธอไว้แท้ ๆ แต่เธอกลับทำร้ายผู้มีพระคุณ
หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าทั้งทำอะไรไม่ถูก ทั้งไร้เดียงสาและน่าเอ็นดู