โจวหนั่วเฉินพยักหน้า “อีกอย่าง เมื่อคืนสวีอันไปเยี่ยมประชาชนมาแล้ว ถ้าเขาใช้พลังพิเศษ และคิดว่าควบคุมฉันกับซือหร่านได้ คืนนี้ก็เป็นโอกาสเหมาะที่สุด”
“มิน่าล่ะ คนข้างนอกถึงล้มกันหมด น่าจะเป็นเพราะซือหร่านหลุดจากการควบคุมและส่งผลกระทบต่อเขา แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะล่อคนไปที่ไหน” เย่ซูเหยาครุ่นคิด
“ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเป็นเขาจริง ๆ ก็หาอีกสองวรรคท้ายของบทกลอนไม่เจอแล้ว สวีอันเป็นเลขานุการ ไม่มีสิทธิ์ประกาศภารกิจ”
ในบรรดากระดานภารกิจที่พวกเขาค้นก่อนหน้านี้ มีเพียงภารกิจที่ลงชื่อซ่างกวนชิ่งป๋อกับเจิ้งรุ่ยเท่านั้น แล้วสวีอันซ่อนสองวรรคท้ายไว้ที่ไหน หรือว่าจะเป็นในห้องนอน?
“ฉันรู้แล้วว่าบทกลอนอยู่ที่ไหน” ซือหร่านเดินออกไปนอกบ้าน
ถ้าฆาตกรคือสวีอัน ความทรงจำเกี่ยวกับเขาก็ผุดขึ้นมาในหัว “เหยาซา เธอยังจำใบภารกิจปลูกต้นไม้ที่เราเห็นก่อนหน้านี้ได้ไหม?”
“จำได้ มีคนแย่งไปด้วย ตอนนั้นรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ คิดว่าเป็นการเปิดโอกาสให้ทีมที่ไม่ค่อยมีความสามารถได้อยู่รอด” เย่ซูเหยาพยายามนึกย้อน
“ใช่ ตอนนั้นฉันแค่มองผ่าน ๆ แต่จำได้ว่าคนลงชื่อคือสวีอัน!” ซือหร่านเห็นรายละเอียดไม่ชัดนักจริง ๆ
“ปลูกต้นไม้?” โจวหนั่วเฉินนึกขึ้นได้เช่นกัน “เทพสร้างสรรพสิ่ง หญ้าผลิใบเขียวขจีในฤดูใบไม้ผลิ เดิมทีเทพไม่มีอยู่จริง แล้วจะสร้างสรรพสิ่งได้อย่างไร เว้นแต่จะเป็นฝีมือมนุษย์”
“ฉันรู้จักทีมนั้น ก่อนหน้านี้ตอนเฝ้าจุดอยู่ที่ฐานที่มั่น ฉันเห็นเขาอีกครั้ง เดี๋ยวพาพวกเธอไป”
เย่ซูเหยาจูงมือซือหร่าน ทั้งหมดตั้งใจจะไปบ้านของพวกเขาเพื่อหาใบภารกิจใบนั้น
ไม่นาน ทั้งสามก็มาถึงที่หมาย คนข้างในยังคงหลับใหล พวกเขาเริ่มค้นหากันทันที