เย่ซูเหยาเองก็ไม่เข้าใจ หากเจิ้งรุ่ยไม่ใช่ตัวการ แล้วเขาทำไปด้วยความสมัครใจ หรือถูกควบคุมกันแน่
“ไม่รู้เหมือนกัน พวกเราถึงกับไปตรวจสอบทีมที่เคยรับภารกิจจากเจิ้งรุ่ยก่อนหน้านี้แล้ว ก็ไม่พบปัญหาอะไร”
ตกลงปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่?
โจวหนั่วเฉินกับคนอื่น ๆ ไปยังบริเวณรอบฐานที่มั่น คอยสังเกตเงียบ ๆ ว่ามีสถานที่เหมาะแก่การ “บูชายัญ” หรือไม่ คนที่ศรัทธาในพิธีย่อมพิถีพิถันเรื่องสภาพแวดล้อมอย่างยิ่ง
เพียงแต่สถานที่ประกอบพิธีนั้นคาดเดาได้ยาก แต่ละคนก็ต้องการไม่เหมือนกัน
ยามค่ำคืนมาเยือน ฐานที่มั่นกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเดิม ราวกับการหายตัวไปของคนเหล่านั้นเป็นเพียงความฝัน
“หัวหน้า คืนนี้เรายังเฝ้าฐานที่มั่นอยู่ไหม?” สวี่จื่อโม่ถาม
“เฝ้า!”
โจวหนั่วเฉินมองฐานที่มั่นซึ่งจมอยู่ในความมืดนอกหน้าต่าง “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คืนนี้ก็จะได้รู้ความจริงกันแล้ว”
ทุกคนไม่ได้พักผ่อนเต็มที่มาสองวันแล้ว ครั้งนี้จึงแบ่งเวรเหมือนก่อน กู้หมิงกับพวกเฝ้าครึ่งคืนแรก ส่วนโจวหนั่วเฉินกับซือหร่านเฝ้าครึ่งคืนหลัง
ในบ้าน เฉินอี้กับสวี่จื่อโม่เข้านอนไปแล้ว รอถึงครึ่งคืนหลังค่อยออกไปเฝ้าฐานที่มั่น
“นายพอจะรู้แล้วหรือ?” ซือหร่านนึกไม่ออกว่าตัวเองพลาดรายละเอียดตรงไหนไป
“อืม ไปนอนเถอะ ถึงครึ่งคืนหลังฉันจะปลุก” โจวหนั่วเฉินนั่งอยู่บนโซฟา ไม่ขยับไปไหน
ซือหร่านแทบไม่ได้นอนมาสองวัน ตอนนี้เธอต้องพักจริง ๆ ในเมื่อโจวหนั่วเฉินมั่นใจอยู่แล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมาก รอถึงตอนนั้นเดี๋ยวก็รู้เอง
“ซือหร่าน” โจวหนั่วเฉินมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังจะขึ้นชั้นบน ก่อนจะเรียกเธอไว้กะทันหัน