ชีวิตนี่ช่างพลิกผันเสียจริง พล็อตที่เธอเปิดได้เป็นแบบหายากก็พอว่าแล้ว ทำไมโจวหนั่วเฉินถึงเป็นแบบหายากด้วยล่ะ
ถ้าไม่รู้คงนึกว่าชาติที่แล้วเธอตายเพราะสุ่มกล่องสุ่มเสียอีก
“แล้วไปเมืองหลวงกับคุณ ฉันจะได้อะไรล่ะ?”
ซือหร่านกำลังเพลิดเพลินกับการหยอกว่าที่แฟนหนุ่มอย่างเต็มที่
เมื่อสังเกตเห็นน้ำเสียงหยอกล้อของหญิงสาว โจวหนั่วเฉินก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
จุ๊ นี่เขาถูกสาวน้อยคนนี้จูงจมูกเสียแล้ว
โจวหนั่วเฉินไม่พูดอะไร ริมฝีปากบางค่อย ๆ เลื่อนจากใต้ใบหูขึ้นมา ปลายจมูกไล้แผ่วเบา ก่อนจะประทับจูบสองสามครั้งบนแก้มของหญิงสาว น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ชวนให้คนคิดไปไกล
“พี่สาว เลือกผมเถอะ…ผมรับรองว่าจะทำให้พี่พอใจยิ่งกว่าเขา”
โครม สมองของซือหร่านพลันว่างเปล่า ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
โจวหนั่วเฉิน…เรียกเธอว่าอะไรนะ?
เธอ…พอใจเรื่องอะไร?
ซือหร่านผลักเขาออกไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้กลับทำได้อย่างง่ายดาย
โจวหนั่วเฉินผละออกตามแรงผลักของซือหร่าน เว้นระยะให้หญิงสาวได้หายใจ
เขาใช้สองมือยันกำแพงด้านหลังเธอ โน้มหน้ามองแก้มแดงจัดของเธอ รอยยิ้มในลำคอแทบกดไว้ไม่อยู่
ได้ ได้ ได้ เล่นแบบนี้ใช่ไหม!
ซือหร่านเดือดปุด ๆ ไม่นึกเลยว่าจะถูกโจวหนั่วเฉินเอาคืนเสียได้
หญิงสาวขี้อายจนไม่รู้จะต่อบทอย่างไร ผู้ชายคบกันเขาทำกันแบบนี้เหรอ?
“ฮึ ╭(╯^╰)╮ งั้นคุณไปเองเลย!”
ซือหร่านหันหน้าหนีอย่างงอน ๆ ไม่ยอมมองเขา
เมื่อเห็นแก้มพองลมของเธอ โจวหนั่วเฉินก็หยิบกระดาษพับแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ
เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังกล่อม “ผมผิดไปแล้ว ดูนี่สิ อย่าโกรธเลยนะ ได้ไหม?”